Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium quickening 305

Julie Myerson, The Quickening. Hammer 2013

Ik hou heel erg van het werk van Julie Myerson, ze heeft een precieze, bedachtzame stijl, die iets simpels paart aan een onverwacht perspectief. Ze schrijft mooi over broeierige relaties in slaperige Engelse kustdorpjes (Something Might Happen, in het Nederlands vertaald als Hier gebeurt nooit wat), over mannen en vrouwen (Me and the Fat Man, volgens mij ook in het Nederlands vertaald), en over ouders en kinderen (Living with Teenagers, en The Lost Child, waarover nog wat commotie ontstond omdat haar stevig blowende zoon zich misbruikt voelde in de verhalen van zijn moeder).

The Quickening, haar nieuwste, is different cook. Ik bedoel: het heeft weer die typiche Myerson-ijlheid, die ik op een of andere manier ook helemaal associeer met haar frêle meisjesachtige voorkomen - behalve van foto’s ‘ken’ ik haar van haar optredens in late night talkshows van de BBC - terwijl ze de beste leeftijd heeft, die van mij namelijk. Jong stel viert honeymoon op Caribisch eiland, vrouw is zwanger, en man is een beetje bossy en drankzuchtig. Al op de eerste dag wordt de vrouw bezocht door visioenen en waarschuwende locals. Eén visioen blijft zich maar opdringen, materialiseert zich als een man in pak en met een hoed, die zich alleen aan háár openbaart. Glazen breken, dienstmeisjes worden gewurgd, en ondertussen blijft de vrouw maar dromen dat ze levend wordt begraven of dat haar buik wordt opengereten. Ze wordt ofwel met zand in haar mond wakker, of badend in het bloed. Is het allemaal echt, is de man eigenlijk een slecht onbetrouwbaar mens die nu gestraft gaat worden voor het feit dat hij op kostschool een bully was? Of lijdt de vrouw aan verregaande paranoia en zwangerschapsstress? Wat doet doorlezen is de stijl van Myerson, die fijnzinnig is, over zwangerschap bijvoorbeeld, en over de ontroering waarmee je iemand die je heel goed kent kunt gadeslaan, maar daar tegenover staat een tamelijk bot verhaal, vol bloed en hocuspocus.

Pas toen ik het korte biografietje van de schrijfster achterin las, daagde het me. Ze heeft zich altijd sterk aangetrokken gevoeld tot het bovennatuurlijke, in het bijzonder tot geesten. Waarom willen we die zien? Wat zeggen ze over ons? Haar debuutroman ontstond toen ze zelf haar eerste geest had gezien, in 1984 - een kleine verdrietige jongen met een wit gezicht, huu - en ze die weer tot rust wilde brengen.

Je zou kunnen zeggen dat in al haar werk wel zoiets zit, een soort overgevoeligheid die ik alleen meer met haar schrijverschap dan met iets anders had verbonden. Anyhow, The Quickening is haar horrorverhaal, uitgegeven door Hammer, gespecialiseerd in het genre. Misschien is het iets Engels. Sarah Waters kon ook al haar neiging eens een echt spookverhaal te schrijven niet onderdrukken, en schreef een paar jaar geleden The Little Stranger. Interessant, zeggen we dan.