Marja Pruis leest…

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium areyoumymother bechdel

Alison Bechdel, Are You My Mother? A Comic Drama. Mariner Books 2013

Totale impulsaankoop. Ik was in de Engelse boekhandel in Brussel, Sterling, en daar keek het me rechtopstaand aan. Combinatie van tekst en beeld die me meteen triggerde. Toen ik ook nog het motto las, ‘For nothing was simply one thing’ van Virginia Woolf was ik verkocht. Woolf speelt overigens een van de hoofdrollen in deze queeste van een dochter naar de rol die haar moeder in haar leven speelde. Evenals Freud. Neem alleen al even de hoofdstuktitels in ogenschouw:

The Ordinary Devoted Mother

Transitional Objects

True and False Self

Mind

Hate

Mirror

The Use of An Object

Ik vind het een ongelooflijk geestige, slimme en mooie memoir, met veel fantastische tekeningen van zowel het banale leven van alledag - achter de computer, aan de telefoon, in bed, lopen met de hond – als verbeeldingen van de boeken die ze leest. Én alle gesprekken met de minnaressen en psychiaters die ze verslijt gedurende een paar decennia. Winnie the Pooh, Mrs Dalloway, Het drama van het begaafde kind, The interpretation of dreams, het komt allemaal voorbij in tekst en beeld.

Ik dacht dat ik nog nooit had gehoord van de schrijfster/tekenares, maar ik bleek wél van haar gehoord te hebben. Bechdel is van de Bechdel-test, die ik genoemd zag in het stuk van Wiegertje Postma over Orange is the New Black. In 1985 liet Bechdel in haar comic Dykes to Watch Out For twee vrouwen bespreken naar welke film ze zouden gaan. Een van hen stelde dat ze alleen nog naar films ging die aan de volgende voorwaarden voldeden: 1) er spelen minstens twee vrouwen in mee, die 2) een gesprek hebben met elkaar, over 3) iets anders dan een man. De afgelopen jaren had ze daardoor alleen Alien kunnen zien.

De stem van Alison Bechdel in Are You My Mother? is die van een even ernstig als grappig, luchtig als wanhopig meisje dat op een bepaalde manier altijd het kind van haar ouders is gebleven. Hoe kom je daar ooit van af? En moet je daar wel van af willen komen? Wie ben ik? Tot welke leeftijd mag je die vraag stellen?