Marja Pruis leest

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium 9780091940737 pi

Caitlin Moran, How to be a woman. Ebury Press

Van verschillende kanten enthousiaste verhalen gehoord over dit boek, dat in Engeland meteen ook een bestseller werd. Het nieuwe feminisme: gewoon alles en iedereen uitlachen. Moran zelf presenteert het als een herschrijving van Germaine Greer’s The Female Eunuch vanaf de barkruk. Het begin deed me vooral een beetje denken aan good old Sue Townsend, met haar geweldige Adrian Mole-serie van… djiezus, alweer vijfentwintig jaar geleden denk ik. Adrian was ook zo'n meester in het opstellen van lijstjes. Caitlin neemt zich steeds van alles voor en verzucht dan wanhopig dat Simone de Beauvoir echt geen idee had. ‘She didn’t know the half of it.’ Volgende week een groot stuk over vrouwen, humor en feminisme in De Groene, mede naar aanleiding van dit boek.

Agnes Andeweg, Griezelig gewoon. Gotieke verschijningen in Nederlandse romans, 1980-1995. Amsterdam University Press, 2011

Medium 9789089643087

Heerlijk neerlandistiek onderzoek naar verbanden tussen auteurs die nog nooit met elkaar in verband zijn gebracht. Wat hebben Frans Kellendonk, Gerard Reve, Thomas Rosenboom, Renate Dorresteing en Vonne van der Meer in hemelsnaam met elkaar gemeen? Ze blijken door de bril van Agnes Andeweg allemaal minstens één ‘gotieke’ roman te hebben geschreven. Gotiek, dat klinkt in eerste instantie als iets spooky’s, en dat is het ook wel een beetje, maar Andeweg laat vooral zien dat het een soort dekmantel is om verschuivingen op het gebied van sekse en seksualiteit, en veranderingen in man- en vrouwbeelden, te laten zien. Wat een verademing als iemand de tijd en de aandacht neemt, en de kennis en inventiviteit heeft, om écht een roman te lezen en te interpreteren. Andeweg neemt de lezer aan de hand mee terwijl zij de romans in kwestie (Letter en geest van Kellendonk, Een vriend van verdienste van Rosenboom, Noorderzon en Perpetuum mobile van de liefde van Dorrestein en Spookliefde van Van der Meer) binnenste buiten keert, en tot verrassende inzichten komt.

Graham Greene, Het geschonden geweten. (verscheen oorspronkelijk in 1940 als The Power and the Glory) Vertaald door H.W.J. Schaap. Uitgeverij Kok.

Medium 9789043518789

Heruitgave in de reeks Christelijke klassieken. ‘Een avonturenroman van de ziel’ heeft de uitgever op de achterflap gezet. Ik wilde dit lezen voor de zomerklassiekerreeks in de Groene, maar ben bang dat ik het ga opgeven. Ik dacht eerst dat het door de zon kwam in Zuid-Frankrijk dat de tekst maar niet bij mij wilde aanslaan, maar in de regen alhier blijk ik ook niet op te schieten. Ik houd wel van een potje zwaarmoedigheid, maar deze interne gewetensstrijd van een opgejaagde en vervolgde priester die in Mexico aan de drank geraakt, begon vooral op een persoonlijke strafexercitie te lijken.

Banana Yoshimoto, N.P. Vertaald uit het Japans door Ann Sherif. Faber and Faber, 1994.

Medium 9780571173709

Wederom - net als het onlangs herlezen Kitchen - hartveroverend in zijn naïviteit en tegelijkertijd grootsprakigheid, maar ook hiervan twijfel ik of ik de eindstreep ga halen. Al zit er wel iets in het gegeven waarvan ik benieuwd ben hoe de auteur dit gaat afwikkelen. N.P. verwijst naar de titel van de laatste verzameling verhalen van een inmiddels overleden beroemde en gelauwerde Japanse schrijver, die deze verhalen in het Engels schreef. Er rust een soort vloek op de verzameling; iedere keer als een vertaler ze naar het Japans probeert te vertalen, komt hij te overlijden. Een groep van vier jonge verwanten/bewonderaars probeert het lot te keren. De lichte, pseudo-kabbelende toon van Yoshimoto vloekt weer krankzinnig met de grote thema’s van dood en verlies, en nu komt daar ook nog eens incest bij, en geweld. Tamelijk sinister, en toch duurt ‘t me allemaal iets te lang.