Marja Pruis leest

..altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium images

Martijn Simons, Zomerslaap. De Bezige Bij, 2010

Ik was op zoek naar een jonge veelbelovende schrijver, voor een interview in ons kerstnummer straks, en herinnerde me een optreden van deze Martijn Simons op Manuscripta vorig jaar. Het leek me toen al een interessant boek wat hij had geschreven, maar het was er nooit van gekomen het ook echt te gaan lezen. Nu dus wel, en het is prachtig. Het is wat je noemt een ‘kleine’ geschiedenis, het verslag van zo'n landerige zomer aan het eind van de middelbare schooltijd, aan de vooravond van een ander leven. Het 17-jarige hoofdpersonage hangt in totale lamlendigheid rond, bevangen door een obsessie met klasgenote Lisa die om onverklaarbare redenen niets meer van hem wil weten. Daarbij wordt hij ook nog eens te neer gedrukt door het ernstige ziekbed van zijn oma, met wie hij een sterke band heeft. Maar eigenlijk vormt de boventoon van deze roman de fascinatie van de verteller voor slash gehechtheid aan diens moeder. Met simpele zinnen, dito tafereeltjes weet Simons een sterke broeierige sfeer neer te zetten, van een gekooide moeder permanent in bikini en almaar bruiner wordend in de tuin, baken van veiligheid maar ook bron van potentieel verraad.

Medium 9789025437169 j winterson waarom gelukkig zijn als je ook normaal kunt zijn 178

Jeanette Winterson, Waarom gelukkig zijn als je normaal kunt zijn? Vertaald door Maarten Polman. Contact

Een nieuwe Winterson is altijd goed nieuws. Dit is ook nog eens een memoir, over haar adoptieouders en de speurtocht naar haar biologische moeder. Iedereen die Oranges are not the only fruit, haar debuutroman, heeft gelezen, of de geweldige tv-bewerking ervan heeft gezien toentertijd, weet hoezeer de schrijfstersjeugd werd bepaald door het fanatisme waarmee haar ouders lid waren van de Pinkstergemeente. ‘Mijn moeder hield niet van het leven,’ schrijft Winterson in deze memoir. ‘Ze vertelde me ooit dat het heelal een kosmische vuilnisbak was - en nadat ik hier een tijdje over had nagedacht, vroeg ik haar of het deksel erop of eraf was. “Erop,” zei ze. “Niemand ontkomt.”’ En dan ook nog lesbisch zijn.

Op 1 december is ze in Amsterdam en wordt ze in een programma van de SLAA geïnterviewd door Jeroen van Kan, zie www.slaa.nl Niet te missen lijkt me. Even heel banaal, maar ik ben zo benieuwd hoe ze eruit ziet. Op de auteursfoto’s oogt ze altijd als het zusje van Johnny Rotten in zijn hoogtijdagen.