Marja Pruis leest

..altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium rubinstein2

Renate Rubinstein & Peter van Straaten. De dagen. Augustus, 175 blz.

Het is typisch een december-kadomaand-boekje, maar ach, iedere aanleiding weer eens iets van Renate Rubinstein te lezen is er één. Het klinkt ziekelijk, maar jarenlang lag zij naast mijn bed, ik denk dat ik haar verzamelde columns zeker wel een keer of drie heb gelezen, en een aantal nog veel meer. Zij stamt uit de tijd dat columnisme nog niet uit journalistieke luiheid werd geboren, maar uit persoonlijke urgentie. Zelfs over de wereldpolitiek kon zij pakkend schrijven. Ik vind haar nog steeds de beste columniste ever. In dit boekje gaat ze vergezeld van de leukste tekenaar ever, dus wat wil je nog meer. Ik lees een willekeurige column, ‘Cumulatief’. Gaat over niet minder dan ‘het leven’. Dat het zo bezwaarlijk is dat alles daarin er zo weinig spectaculair aan toe gaat. Prachtige zin: ‘Nooit is er een moment waarvóór alles nog heel en waarna alles ineens stuk was, behalve in de literatuur, want die moet het van de korte samenvatting hebben.’ Hmm, bij nader inzien: ik blijk in al die jaren toch wel iets geestelijk gegroeid te zijn. Ik vind haar zinnen nu ook een beetje koket, parmantig. ‘De psychiater zegt niets, daarvoor heeft hij gestudeerd.’ En ze blijkt ook last te hebben van columnistenziekte numero één: afsluiten met een leukige uitsmijter. Hé jesses, een heldin van haar sokkel, daar zit ik in deze donkere maand helemaal niet op te wachten.

Medium ter linden

Nico ter Linden, Mijn vader. Balans, 69 blz.

Dit boekje ligt al zo lang op mijn schuldstapel, ik moet er vanaf. Ik kreeg het van de schrijver zelf toegestuurd, met een aardig, grappig, briefje. Helemaal niet opdringerig, maar toch heb ik dan het idee er iets mee te moeten. Het zit nu al weken in mijn tas, en als het daar niet in zit, ligt het me op mijn bureau aan te kijken. Eerlijk gezegd heb ik er nu nog steeds geen letter in gelezen, maar bij deze is het in ieder geval in zijn bestaan bevestigd. En kom ik er nog wel op terug, zoals ook op…

Medium jonathandee

Jonathan Dee, The Privileges. Corsair, 344 blz.

Al weken geleden noemde ik deze roman, omdat ik er in was begonnen. Dat geweldige openingshoofdstuk met de simpele Nabokoviaanse exclamatie als openingszin: ‘A wedding!’ En nu ben ik op pagina 177. Het is zo mooi, en goed, dat het een schande is dat ik het zo fragmentarisch tot me neem. Cynthia en Adam worden almaar rijker, door het werk van Adam. Ze leiden the good life in hun huis, met uitzicht op het Central Park, met hun kinderen, April en Jonas. De corruptie en het ongeluk liggen permanent op de loer, maar het golden couple lijkt ook onaantastbaar. Ik vind dit een van de mooiste boeken die ik dit jaar las, maar dat is vals spelen. Niet alleen heb ik het nog niet uit, maar ook verscheen het al vorig jaar. Ik loop achter de feiten aan.