Marja Pruis leest

..altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium 9789461560858 front

Daphne Timmers, Fatale val. Bertram + de Leeuw Uitgevers, 2012

Soms lees ik een boek, waarvan ik al doende denk: why? En toch blijf doorlezen. Ik had een interview gelezen met de schrijfster en was geïntrigeerd omdat ze vertelde dat de familie van degene over wie ze had geschreven boos was geworden. Zo boos dat haar oorspronkelijke uitgever, Artemis, zich had teruggetrokken. Zelf dacht de schrijfster echter dat haar vriendin blij geweest zou zijn met dit ‘eerbetoon’.

Het boek gaat over de reis die Daphne Timmers, toen werkzaam bij het Journaal, samen met haar vriendin/collega die ook Daphne heette, maakte naar het Midden-Oosten. Ze zouden drie maanden wegblijven, maar na twee weken eindigde de reis voortijdig. In Jordanië, in de oude stad Petra, maakten ze een wandeling in het rotsgebergte. Het klimmen ging goed, maar het afdalen bleek gecompliceerder. Ze kregen een discussie over de beste route, klassiek, die eindigde met een gil en een val.

Terwijl ik het hele verhaal in feite al in het interview had gelezen, ben ik toch driftig bladzijden om blijven slaan om bij de kern van het drama uit te komen. Ik was benieuwd hoe iemand die overblijft zoiets zou beschrijven, misschien toch om zichzelf te rechtvaardigen. En zo laat dit boek zich ook wel lezen. Waarom heb ik haar niet kunnen beschermen? Waarom heb ik haar alleen gelaten? Waarom zij, en niet ik? Het zijn bij wijze van spreken de vragen die A.F.Th. van der Heijden zich ook stelde toen hij Tonio schreef. Alleen is Fatale val geen literatuur, maar therapeutenproza. ´Derk helpt me mijn schuldgevoelens om te zetten in acceptatie.´ Dat werk.

Maar het is flauw om iemand af te rekenen op iets wat ze niet is, namelijk een schrijfster. Dit is het boek van iemand die een drama heeft meegemaakt, en dat ´van zich af´ wilde schrijven. Het levert niks anders op dan je in een gemiddeld straatinterview te horen zou krijgen. Een ongetwijfeld taai en groot verdriet wordt door de één-op-één-zinnen uiteindelijk voornamelijk gebanaliseerd.