Marja Pruis leest

..altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium 9789027474193 mi tb 1

Lance Armstrong, Door de pijngrens. Vertaling van It’s Not About the Bike. My Journey Back to Life. (2000) Vertaling door Ed van Eeden en Edwin Krijgsman

Nu met die tour wil ik het dan ook wel weten. Hoe het voelt. Zo dus:

‘Het leven van een wielrenner bestaat hierin dat je voeten - die zijn vastgeklikt aan de pedalen - rondmalen in een tempo van negentig omwentelingen per minuut, zodat je je voortbeweegt met een snelheid van tussen de 30 en 70 kilometer per uur, en dat uren en dagen achter elkaar door, waarbij je hele continenten doorkruist. Het bestaat uit naar adem snakken en liters water naar binnen gieten en hopen zoetigheid verzwelgen terwijl je in het zadel zit, omdat je bij zo'n inspanning 10 tot 12 liter vocht verliest en 6000 calorieën per dag verbruikt, en er is niets waarvoor je stopt, niet om te plassen, niet om een regenjack aan te trekken, want het dicht opeengepakte peloton jaagt voort en laat zich door niets ophouden als het door de regen flitst of tegen kille berghellingen omhoogploetert, als het zich glijdend over modderige wegen voortbeweegt of over kinderkopjes dendert, waarbij je als renner weet dat de geringste verkeerde beweging van een onervaren renner die te hard in de remmen knijpt of een ruk aan zijn stuur geeft, je fiets kan veranderen in een hoopje verwrongen metaal waar de vellen nog aan hangen.’

Het verhaal van meervoudig tourwinnaar Lance Armstrong is nog eens extra bloedstollend omdat hij op zijn vijfentwintigste te horen kreeg dat hij kanker had en ten dode was opgeschreven. We weten allemaal hoe dat is afgelopen, maar toch leest deze terugblik op zijn leven als een thriller. Hij komt namelijk van ver, Lance, van Texas, Plano. Zijn moeder was 17 toen ze hem kreeg, zijn vader heeft hij nooit gezien. Later wel een stiefvader, maar die had dan ook meteen een knoet in zijn handen. Plano is in de beschrijving van Lance een oord waar je ofwel aan de heroïne kunt gaan, of topsport bedrijven. Het is heerlijk om te lezen hoe hij zichzelf vanaf zijn eerste gekregen fietsje opwerkt, hoe hij om half vijf ‘s ochtends al in het zwembad ligt, en nog voor school is begonnen al ik weet niet hoeveel kilometers heeft afgelegd. Het verhaal van groeiende discipline en uithoudingsvermogen is des te aangrijpender omdat Lance best een wilde jongen was, gek op snelle auto’s en - niet ongevaarlijk - het overgooien van vuurballen. Toen ik de autobiografie van Anthonie Kiedis, de zanger van de Red Hot Chili Peppers las, was ik er zo verbaasd over dat hij zich iedere shot nog kon herinneren, maar in feite is dit net zoiets. Iedere wedstrijd, iedere fiets, ieder litteken, in het aangezicht van de dood is het geheugen blijkbaar bereid overuren te draaien.