Marja Pruis leest (en kijkt)

…altijd meer dan ze kan of wil bespreken. Op de website van De Groene doet ze verslag van haar bevindingen en overwegingen bij de boeken die ze leest.

Medium 3958 4c8a47081f407 3958

Patricia de Martelaere, _ Het onverwachte antwoord _ . Meulenhoff 2004.

Ik lees en herlees deze roman. Naarmate ik meer van de schrijfster te weten kom, hoe sterker haar werk tot leven komt. Niet zo verwonderlijk, maar toch ook een beetje verwarrend. Zelf was De Martelaere een groot, zo niet absoluut, voorstander van de autonomie van het werk. Ze gaf (bijna) nooit interviews, en voor zover wel, wilde ze niks loslaten over haar persoonlijke leven. Haar goed recht, maar het maakt wel nieuwsgierig. In mijn boek over haar ga ik verschillende lezingen van deze roman verwerken. Het was de laatste roman van haar die verscheen - werd genomineerd voor én de AKO, én de Libris, én de Gouden Uil, kreeg uiteindelijk ‘slechts’ de publieksprijs van de Gouden Uil - erna verscheen nog wel een boek over het taoïsme van haar hand. Ik kreeg net vandaag een mail van een journaliste die seminars en ‘live-events’ gaat organiseren om de taoïstische visie op seksualiteit te verspreiden. Het schijnt vrouwen tot ‘vallei-orgasmes’ te kunnen brengen die uren aanhouden. Ik geloof niet dat het De Martelaere daar om te doen was, dus ik verdiep me er ook maar niet in.

Medium 4736 4c8a48fd03968 4736

Yasunari Kawabata, _ De schone slaapsters _ . Meulenhoff 1982 (oorspr. 1961). Vertaald en van een nawoord voorzien door Cornelis Ouwehand

Vanwege De Martelaere lees ik Kawabata. Fascinerend deze schone slaapsters, ben meteen op zoek gegaan naar de film The Sleeping Beauty die dit jaar onder auspiciën van Jane Campion is verschenen, over een studente die een niche ontdekt in de prostitutie, namelijk zich in slaaptoestand laten gebruiken. Ik geloof niet dat de Australische regisseuse, Julia Leigh, zich schatplichtig verklaart aan Kawabata (ik heb de film nog niet gezien, waarschijnlijk wordt hij niet eens in Nederland uitgebracht, erg jammer), maar de overeenkomsten met deze roman zijn wel frappant, to say the least. Oudere mannen kunnen in een speciaal bordeel de nacht doorbrengen met een slapend jong meisje. Ze mogen niks met haar doen, ze kunnen haar geur opsnuiven, hun arm om haar heen leggen, en zich potent dromen. Sinister gegeven dat door Kawabata een tikkeltje sardonisch wordt neergezet, met een verteller die zichzelf beter (lees: virieler) vindt dan de rest van de clièntele.

DVD’s:

Medium genova poster c

_ Genova _ (2008). Regisseur: Michael Winterbottom

Na een interview met Winterbottom in de VK ben ik veel van zijn films gaan kijken. Jude the obscure is sowieso een van mijn lievelingsfilms. Deze, Genova, is veel lichter, zij het toch ook wel dramatisch. De film zet meteen sterk in met een wel zeer ongelukkig auto-ongeluk, waarbij de moeder om het leven komt en de beide dochters blijven leven. Zij moeten hun leven weer zien op te pakken samen met hun vader, een erg mooie menselijke rol van Colin Firth. Hij besluit hun leven radicaal om te gooien, en vanuit Chicago te emigreren naar Genua. Hij wordt er docent Engels aan de universiteit, en zijn dochters moeten het ook maar zien te rooien daar. Heel mooi kabbelend ouder-kinddrama, zonder duidelijke plot, en dat is juist zo goed eraan.


Bekijk de trailer van Genova:


_

Medium still walking c

_ Still Walking _ (2008). Regisseur: Hirokazu Kore-Eda

Nog een ouder-kinddrama. Zoon keert met kersverse vrouw huiswaarts, waar zijn oude ouders en zus met haar gezin hen opwachten. Duidelijk verplichte visite, vol onuitgesproken frustraties en pijn over en weer. Broer - lievelingszoon - blijkt verongelukt, verdronken, terwijl hij bezig was iemand te redden. Degene die zijn leven hieraan te danken heeft wordt jaarlijks uitgenodigd, eigenlijk vooral om hem te laten zweten. Zoals de moeder het treffend verwoordt: Ik wil dat hij ook pijn lijdt. Iemand moet boeten. Er wordt veel gekookt en getafeld in deze film, en gezwegen. Al die gefnuikte verwachtingen over en weer, in zulke goeie scènes neergezet, pijnlijk mooi. Eigenlijk wel opvallend dat in deze beide familiedrama’s de doden fysiek ook nog zo aanwezig zijn. Je hoeft echt niet in spoken te geloven, om toch hier helemaal in mee te kunnen gaan.


Bekijk de trailer van Still Walking: