Peter Klashorst, Kunstkannibaal (Prometheus)

Hij dient zich natuurlijk aan als eikel eerste klas, maar toen ik hem bij DWDD zag, in een erg mooi gesprek met Matthijs van Nieuwkerk, en er ook weer even werd teruggekeken op zijn optreden van jaren her bij Adriaan van Dis dacht ik: hij is in ieder geval ‘echt’. En zijn boek lees ik eigenlijk wel geboeid. Het doet me erg denken aan Ik Jan Cremer van toentertijd, met dit verschil dat Klashorst meer moeite moet doen om zijn vrouwen te krijgen waar hij ze wil hebben: op hun knieën. Maar het aardige is dat hij dat ook wel weer weet van zichzelf.



Birdy, Birdy. (Warner Music)

Mijn dochter was een paar dagen thuis. ‘Wat is dat voor muziek?’ vroeg ik toen ik ‘s ochtends op haar kamerdeur klopte en zij in alle rust haar netgewassen kleren stond op te vouwen. 'Mooi hè?’ zei ze. ‘Ik luister nu al dagen nergens anders naar.’ Hetzelfde geldt nu voor mij. Ze heet eigenlijk Jasmine van den Bogaerde, en is een nazaat van de acteur Dirk Bogarde. Zelf treedt ze op onder de naam Birdy, en zo heet ook haar eerste cd die een maand geleden uitkwam. O ja, en ze is dus 16. Dat vind ik wel weer vreselijk. Jasmine heeft vooral een erg slimme hand van kiezen van mooie nummers van anderen. Bon Iver (‘Skinny Love’), Fleet Foxes (‘White Winter Hymnal’) en vooral ‘Terrible love’ van The National. Ik wil alleen eigenlijk ook die kamer van m'n dochter eromheen ben ik bang.