Mary borsato-de graaf moeder van zanger marco borsato

‘Ik ben blond, heel blond zelfs, maar eigenlijk ben ik net een Italiaanse moeder. Een echte moederkloek. Ik wil lief zijn voor mensen. Mijn droom is altijd geweest dat ik mijn kinderen om me heen zou houden. En het is me gelukt! Ze wonen allemaal bij me in de buurt. We zijn een hechte familie en dat zal nooit veranderen. Ook niet door het succes van Marco.

Vroeger was ik hier in Alkmaar “Mary van de bruidssalon”. Nu ben ik “de moeder van Marco Borsato”. Daar kun je niet omheen. Maar soms denk ik wel eens: wacht even, ik heb er nóg twee! Als mensen naar Marco vragen, wil ik best vertellen, maar al snel verandert “hij” in “ze”. Dan heb ik het over alledrie mijn kinderen. Gaat helemaal vanzelf.
Als ik in de kleedkamer zit en ik hoor tienduizend man uit hun dak gaan als Marco het podium op gaat, dan gaat er zó veel door me heen. Eerlijk, ik weet niet precies wat het is. Ik durf niet te voelen wat het publiek voelt, misschien is dat het. Het is niet het idee dat ik hem uit handen geef, want ik gun het de mensen zo dat ook zíj van hem genieten. Als ik aan het einde van het concert al die blije gezichten zie, dan weet ik dat het goed is wat hij doet. Nee, ik heb niet het gevoel dat ik hem weggeef. Absolúút niet.
Vorige week reed ik met Marco mee terug van een concert. Op een hoek stonden tientallen fans. Het werden er steeds meer. Ze wilden hem feliciteren omdat hij vader was geworden. Ze hadden cadeautjes bij zich. Hij is uitgestapt en heeft bijna drie kwartier met ze staan praten. Ik vond dat zó mooi. Dat hij dat doet na zo'n zware avond, terwijl hij zijn kindje nog bijna niet heeft kunnen zien. Soms komen in mijn bruidszaak meisjes naar hem vragen. Dan klets ik wat met ze en geef ik ze kleding die hij heeft gedragen op het podium. Die meisjes gaan stralend de deur uit. Dan denk ik: Mary, je hebt iets goeds gedaan, en je hebt het nog graag gedaan ook. Je hebt weer lief kunnen zijn.’