Televisie: Life @ Lowlands

Massa’s gnoes

Vertel mij niks over popfestivals: ik was in Kralingen. ‘Het Nederlandse antwoord op Woodstock’, volgens Wikipedia, ‘begin van het gedoog­beleid: de vele undercoveragenten traden nauwelijks op tegen openlijk actieve gebruikers’.

Ook ik was openlijk actief (altijd op de barricaden) met mijn allereerste stickie. Meteen het laatste want alleen al inhaleren is voor een niet-roker voldoende om gestrekt te gaan. We waren met 120.000, wat je maar net leuk moet vinden. Waar was het leuker dan waar je stond, zat of lag? (Overal, en dat ongeacht de plek.) Wanneer kwam de volgende hoosbui? Was het vertoon van uitzinnige vreugde, blote borsten en publiekelijk tongen oprechte uiting van nieuwe vrijheid of toch ook ostentatief en narcistisch vertoon van niet-burgerlijkheid? Zeker, daar liep een verdwaalde reactionair, met als pijnlijke bijkomstigheid dat scepsis vermengd was met een snuifje jaloezie. Wat zoekt iemand die gedijt op een dieet van Monteverdi en Mahler trouwens op een plek waar Koning Pop regeert? Zeker, Beatles en Stones waren verrijking, maar er was toch ook veel middelmaat. Waarom herinner ik me de niks-aan-de-hand-lol van Mungo Jerry, terwijl The Byrds en Pink Floyd er ook waren? Waarschijnlijk was ik al naar huis om nooit meer terug te komen. Met dertig ook eigenlijk te oud. Maar wanneer ben je te oud voor festivals?

In de documentaire Life @ Lowlands volgt Lisa Boerstra twee groepjes: Susan, Corine en Luka, drie kuikens van zeventien (‘O mijn God, zo lang naar uitgekeken en nu is het zóó onwerkelijk, ik geloof het gewoon niet’ en dat met, in letters onmogelijk weer te geven, jongeren­dictie die regelrecht uit een cabaretparodie lijkt te stammen); en een groepje veertigers met onder anderen recordhouder Dinand (negentien keer Lowlands) en Suzanne. Suzanne miste alleen de eerste aflevering, plus de drie keer dat ze zwanger was (ook festivaldeelname kent een glazen plafond). Ja, zij zijn zichtbaar ouder dan het gemiddelde (Ouders van nu ligt bij hun tent), waar ze zich niks van aan lijken te trekken, maar wat net te vaak gespreksonderwerp is. Als de drie jonkies na erbarmelijk gehannes met bagage plek vinden en tent opzetten, de omgeving verkennen, stellen ze teleurgesteld vast dat ze op een willekeurig feestje meer sociale contacten hebben. Slaan ze eindelijk aan het dansen, krijgen ze aanspraak, is het: ‘Al die 48-jarige mannen die terug in hun jeugd zijn, vieze pedofielen.’ Dat slaat niet op Dinand en zijn maats, van wie er eentje een al te nadrukkelijke rol heeft als duider van het Lowlands-wezen, met clichés over agressieloosheid in combinatie met gierende hormonen, territoriumdrift en andere vergelijkingen met dierenleven.

Geheel in lijn met Boerstra’s ethologische benadering: als de horden Lowlands binnenkomen wordt dat doorsneden met massa’s gnoes, en die dierlijke aanpak houdt ze de hele film met gans de Ark van Noach vol. Soms leuk, soms minder. Maar een aardige film, met als absoluut hoogtepunt de backstage-ontmoeting tussen de meisjes en hun helden van Enter Shikari (ongetwijfeld speciaal geritseld voor de film). Ze staan minuten schaapachtig lachend tegenover elkaar, zonder tekst, die dus incidenteel van de jongens komt (waar komen jullie vandaan? – bij Arnhem – Arnhem?). Totale mislukking? Welnee: ‘Hij wist helemaal niks te zeggen, zó lief. Hoogtepunt van mijn leven. Niet mijn bruiloft, niet de geboorte van mijn kinderen. Ik ga lekker een potje janken op de wc.’ Die halen de twintig keer wel. 55.000 waren er op het warmste Lowlands ooit. En ze genoten. Die film is ook helemaal niet voor vieze ouwe mannen bedoeld, die geen idee hebben wie Eagles of Death Metal, Bassnectar, Alt-J of Cloud Nothings zijn.


Lisa Boerstra, Life @ Lowlands, Teledoc, VPRO, zaterdag 10 augustus, 21.40 uur, Nederland 3