Maximale verwarring

Komt het ooit nog goed tussen De Telegraaf en Maxima? Te vrezen valt het ergste. Afgelopen maandag plaatste de wakkerste krant van Nederland ten tweede male een foute foto van de kroonprins en zijn vermeende verloofde uit de Argentijnse pampa’s Maxima Zorreguieta. Na het echec van twee weken geleden, toen De Telegraaf per abuis een foto van een verslaggever van een jongerenblad en een callgirl aanzag voor een snapshot van de kroonprins en Zorreguieta, ging het nu weer mis op Schiermonnikoog, alwaar het droompaar fietsend zou zijn gesignaleerd. De foto betreft evident de kroonprins, maar de dame die hij op de plaat assisteert bij het fietsen - hoe blond dan ook - was niet de dochter van de gewezen staatssecretaris van Landbouw in Buenos Aires, zoals ook de herboren Rijksvoorlichtingsdienst met nauwelijks verholen triomf bekendmaakte. De eigenaar van het plaatselijke hotel Van der Werff, die de prins en zijn gezelschap te overnachten had, vertelde maandag voor de Tros-radio dat de ‘mystery woman’ aan Willem-Alexanders zijde vloeiend Nederlands sprak.

Enkele royalty-watchers meenden zelfs, en niet geheel zonder grond, een sprekende gelijkenis te signaleren met de gedumpte Emily Bremers. Waarmee de verwarring nog groter werd. Bedriegt de aanstaande koning zijn beoogde verloofde dan nu al reeds met een ex? Welke duistere persmanipulaties waren hier nu weer in het spel? Zet het vorstenhuis zich in deze tijden van mediapolitiek aan een permanente guerrilla met de royalty-pers, met als doel zoveel mogelijk journalistieke reputaties bij het vuilnis te zetten? De spanning steeg des te hoger daar in Den Haag al enkele dagen het gerucht rondzong dat er een aankondiging van een koninklijke verloving zat aan te komen, om en nabij Prinjesdag. Speculaties volgden elkaar in hoog tempo op. Was Zorreguieta dan niet meer dan de zoveelste afleidingsmanoeuvre? De Telegraaf, die in zijn editie van zaterdag nog had weten te melden dat Willem-Alexander en zijn Argentijnse vlam geheel volgens de beste royalty-traditie ook nog eens (verre) familie van elkaar zijn, houdt vooralsnog voet bij stuk en verzekert dat Willem-Alexander wel degelijk met Zorreguieta bivakkeerde op het Waddeneiland. Indien dat toch waar blijkt, is enige zorg over Zorreguieta’s gave tot de spontane turbo-metamorfose op zijn plaats. Of is het arme kind nu reeds permanent onder behandeling van de plastisch chirurg?
Maximale verwarring ook in de zaak-Scholte. In de Nieuwe Revu van afgelopen week stond een uitgebreid interview van Joost Niemöller met privé-detective Jeroen van Oostveen, tot voor kort in opdracht van de kunstenaar op jacht naar de daders van de bomaanslag van 24 november 1994 in het hartje van de Jordaan. Eerder waren er al berichten binnengedruppeld over Van Oostveens vorderingen. Zo zou hij de oude theorie dat de bom onder Scholtes auto in werkelijkheid was bedoeld voor advocaat Oscar Hammerstein nieuw leven hebben ingeblazen en daar bewijzen voor bijeen hebben gebracht. De Amsterdamse politie, die al sinds 1994 kampt met een soort blinde vlek voor de Scholte-zaak, had die theorie bij monde van woordvoerder Klaas Wilting eerder als een fabel van de hand gewezen.
Maar met het vorderen van Van Oostveens naspeuringen werd men blijkbaar toch gealarmeerd. In ieder geval nam de Amsterdamse politie voor de vakantie al het hele Scholte-archief van Van Oostveen in beslag, compleet met documenten en getuigenissen op band. De Amsterdamse inspecteur Woelders verklaarde in de Volkskrant van 5 augustus dat Van Oostveen het ‘voor negentig procent’ bij het juiste eind had. Op aanwijzingen van de detective ging de politie eerder al over tot aanhouding van een verdachte, een 'freefighter’ uit Purmerend die tevens werkzaam was als portier van de inmiddels gesloten discotheek iT. De verdachte werd korte tijd later weer vrijgelaten. Hammerstein zou zich direct na de aanslag op Scholte bij de politie hebben gemeld met de mededeling dat de explosieven voor hem bedoeld waren (de advocaat had dezelfde soort BMW als Scholte en woonde niet ver bij hem vandaan). Nu ontkent hij dit relaas. In het laatste nummer van het Joods journaal noemt Hammerstein het niet meer dan 'een gerucht’: 'Er is naar voren gebracht dat wij dezelfde auto hadden. Daarover ben ik toen gaan praten met de politie. Toen ik naar binnen ging hingen daar wat journalisten rond. Een van die lieden deelde mij vrolijk mee dat ik daar was om te melden dat de bom voor mij bedoeld was. Dat gerucht werd klakkeloos overgenomen en sindsdien is dat verhaal nooit meer uit de wereld geholpen.’
Van Oostveen zelf verklaart bedreigd te zijn geweest door de Amsterdamse politie. Hij heeft zich nu van de zaak gedistantieerd. Als opvolger zou Scholte - die niet bereikbaar is voor commentaar - niemand minder hebben aangetrokken dan Eef Hoos, vroeger vooral bekend als directeur van het Haagse bewakingsbureau Toetanchamon, die na een onwelgevallige publicatie in de Haagsche Courant een bomaanslag pleegde op de Sijthoff-pers. Hoos heeft zijn straf inmiddels uitgezeten en begon een nieuw leven als alternatief delinquentenbegeleider bij de stichting Themis in Almere, die onlangs werd getroffen door een explosie, waarvan de oorzaak nog onbekend is. Hij staat vooral bekend om zijn harde methodes in het incassowezen. Tegenover de Amsterdamse zender AT5 bevestigde Hoos inderdaad door Scholte in de arm te zijn genomen. Scholtes oude vrienden zijn het spoor inmiddels volkomen bijster. In zijn column in Het Parool omschreef Martin Bril de nieuwste ontwikkeling in de Scholte-zaak als 'een macabere klucht’.