Podcast: Heavyweight

McDonald’s

Heavyweight, Jonathan Goldstein © courtesy Gimlet Media

Het nieuwe seizoen van Heavyweight is zoals 2020: het begint veelbelovend, maar zakt snel weg. Dat is niet te wijten aan de makers van de podcast, die zich even toegewijd tonen als altijd, maar aan het concept dat via Zoom en de telefoon nu eenmaal niet echt uit de verf komt. Al vier seizoenen lang neemt presentator Jonathan Goldstein in Heavyweight elke aflevering iemand bij de hand, terug in de tijd naar een bepalend moment in zijn of haar leven. Het moment zit de hoofdpersoon nog altijd dwars, meestal omdat er iets onuitgesproken of onopgelost gebleven is.

Zo is er de vrouw die van de ene op de andere dag uit haar vriendinnengroep gegooid werd en tien jaar later nog steeds niet weet waarom, of de ex-heroïneverslaafde die tijdens zijn verslaving een geliefd erfstuk van zijn vader verkocht heeft. Er komt oud zeer van pestslachtoffers voorbij, verloren liefdes, en veel verstoorde familierelaties, maar door de slimme, grappige en onderkoelde Goldstein wordt de podcast nooit sentimenteel of loodzwaar.

De zelfbenoemde ‘therapeut met tijdmachine’ bouwt in een mum van tijd een band op met de hoofdrolspeler van elke aflevering. Daarna doet hij er alles aan om de betrokkenen op te sporen en iedereen bij elkaar te brengen. Ook tijdens die gesprekken stopt hij niet voordat wat destijds ongezegd gebleven is alsnog wordt uitgesproken. De climax van de podcast zit ’m dan ook vrijwel elke aflevering in de lang uitgestelde confrontatie. Die gesprekken zijn pijnlijk, maar brengen ook een catharsis: aan het einde van een aflevering is niet alleen een mooi verhaal op een ontroerende en grappige manier verteld, maar is er meestal een probleem opgelost.

Ook de eerste aflevering van het nieuwe seizoen volgt dat stramien en vertelt het bijzondere verhaal van Vivian, wier oom Helio in de jaren negentig overleed aan aids. Ze gaat op zoek naar zijn vriend, de man die Helio destijds trouw verzorgde tot zijn dood, maar door haar familie niet geaccepteerd werd. Het is Heavyweight op z’n best: binnen veertig minuten reconstrueert de podcast de flarden van Vivians herinneringen en leert de luisteraar samen met haar de oom kennen die ze nooit gehad heeft. Het is een particulier verhaal, zoals elke aflevering: de podcast pretendeert niet voor iets universeels te staan, maar toch is het onmogelijk om je door sommigen niet persoonlijk aangesproken of geraakt te voelen.

De tweede aflevering is lichthartiger – hoe de slechtste McDonald’s-reclame ooit tot stand kwam – en een grappig inkijkje in de reclamebusiness, opgenomen vlak voor de beperkingen van het coronavirus ingingen. Daarna volgen twee afleveringen via de telefoon, die de typische Heavyweight-dynamiek ontberen. Het zal dan ook geen toeval zijn dat de makers na vier afleveringen een vroegtijdig einde aan het nieuwe seizoen hebben gemaakt. Goed nieuws voor de nieuwe luisteraar: er is altijd nog het tijdloze archief van ruim dertig afleveringen, waarin iedereen zijn eigen lievelingsverhalen kan vinden. Een paar persoonlijke favorieten: Scott, Rose, Sven, Joey en Buzz.


Heavyweight van Gimlet Media is te beluisteren via alle podcastplatforms