Brandi Carlile © Neil Krug / courtesy of the artist

Brandi Carlile was lang een artist’s artist: niet heel bekend bij het grote publiek maar op handen gedragen door andere artiesten. Hoeveel dat er waren en van wat voor kaliber, werd duidelijk in 2017, toen haar album The Story van tien jaar daarvoor integraal werd gecoverd, als benefiet voor War Child. Van Pearl Jam tot Dolly Parton tot Adele eerden daarop het werk van Carlile. Met haar grote held, de man door wie ze piano ging spelen, namelijk Elton John, nam ze inmiddels een duet op een eigen album op, en op een van hem.

Een miljoenenpubliek zag pas waar ze toe in staat is toen ze tijdens de uitreiking van de Grammy Awards in 2019 live optrad. Ze vertelde in een korte speech dat ze door het kijken naar talkshow-host Ellen DeGeneres op haar veertiende ervoor uit durfde te komen dat ze lesbisch is. Opgroeiend in een christelijk gezin in Washington was DeGeneres de eerste lesbienne die ze kende. Carlile was al de ster van de avond omdat ze maar liefst drie Awards kreeg, maar toen kenden nog steeds veel mensen haar werk niet. En haar stem. Tegen het eind van de avond speelde Carlile haar nummer The Joke live, met de tekst ervan geprojecteerd op de wand achter haar. Het is haar anti-bully-nummer, haar hart onder de riem voor iedereen die zich uitgesloten voelt, en ze schreef het toen in 2016 een bully het tot het Witte Huis schopte. Ze eindigde met een uithaal die reikte tot ver buiten het Staples Centre in Los Angeles, en miljoenen Amerikanen hoorden niet alleen Carlile’s vocale kracht, maar zagen ook het galapubliek de handen voor hun mond slaan van bewondering, dus ook aan die rare tv-wet was voldaan: mensen zien emoties graag via de emoties van mensen die ze kennen. Niet veel later stond Brandi Carlile in Madison Square Garden.

Haar nieuwe album In These Silent Days schreef ze in quarantainetijd, een min of meer vaste bijsluiter van vrijwel ieder album dat dit jaar verschijnt. Anders dan de titel wellicht doet vermoeden, heeft het niet geleid tot een album dat uitsluitend ingetogen is. Prachtig zijn de pianoballad Letter to the Past, een ode aan de outcast, en het andere nummer waarin haar moederschap een rol speelt: Mama Werewolf, ook vanwege de koren, want indrukwekkender nog dan haar uithalen is haar samenzang, zoals ze ook laat horen in haar project The Highwaywomen. Onverminderd knap: bij ieder gemoed zoekt en vindt Carlile een ander geluid, ook een ander stémgeluid. Wanneer ze mededogen zoekt in een verziekte relatie (de bittere zin ‘And you lay down every night next to a goddamn liar’ in When You’re Wrong) zit dat mededogen ook in haar stem, wanneer ze levenslessen adviseert in Stay Gentle gaat haar stem omlaag, waardoor het nummer niet te stichtelijk wordt. En wanneer ze in Sinners, Saints and Fools de christelijke moraal verkent in een tekst die zelf lijkt op een bijbelverhaal brengt ze dat met hetzelfde grootse drama als haar band.


Brandi Carlile – In These Silent Days