Medicijnman

Lekker doordenderende housemuziek. Veel op en neer wiegende mensen in een klein zaaltje. Geschreeuwde gesprekken, rook, drank en een bedwelmende hasjlucht. En hoog boven de drukte, op een dia die op een van de wanden is geprojecteerd: Erwin Krol. Een donkere, scherp afgetekende figuur tegen een diepblauwe achtergrond. Bezwerend strekt hij zijn arm uit over een satellietfoto van de aarde, waarop mysterieuze lijnen, cirkels en getallen zijn getekend.

De weerman als kosmische magiër, zo kwam ik hem tegen op een van de zogenaamde Time-Fuckers-avonden die een paar jaar geleden in Paradiso werden georganiseerd. Het was de eerste keer dat ik bevestigd zag wat ik al heel lang vermoedde: dat de weerman zoals we hem van televisie kennen, een veel geheimzinniger figuur is dan velen denken. Hij lijkt misschien iemand die slechts informatie doorgeeft, die temperaturen opnoemt en windstanden opleest. Maar als dat alles was, zouden we hem (of haar, tegenwoordig bestaan er ook weervrouwen) niet zo'n prominente plaats toekennen in de schaarse prime time televisiezendtijd.
De weerman heeft twee gezichten. Het is een vriendelijke, opgewekte man-van-het-volk, zo'n buurman die over het tuinhekje hangt en een kletspraatje begint. Dat laagdrempelige voorkomen heeft hij nodig om zijn mystieke kennis onder de mensen te verspreiden. Want eigenlijk is hij een moderne medicijnman, die ver boven het gewone volk is verheven. Tot ver in het zonnestelsel staat hij in contact met de bovenaardse elementen.
Die kan hij niet beheersen, maar enige invloed op deze elementen dichten we hem wel toe. Kaarsrechtop staat hij als hij de elementen toespreekt via zijn interplanetaire intercom, die hij bedient met een geheim knopje in zijn linkerhand. Zijn andere hand voert een trage, bezwerende gebarendans uit, waarmee hij de zon naderbij lokt en de regen wegstuurt naar de andere kant van de aarde.
Willem van Dijk maakt in zijn korte film Weather gebruik van dat dubbele gezicht van de weerman. Met dit filmpje van veertien minuten studeerde hij onlangs af aan de Docentenopleiding Audiovisuele Vormgeving van de Nederlandse Film- en Televisie Academie. Het is een vreemd, melig filmpje. Het is opgebouwd uit een keur aan montagetrucs. Goed lesmateriaal dus voor een aanstaande docent audiovisuele vormgeving.
Rode draad in het springerige zapverhaal is een klassieke auto-achtervolging. Die wordt aan het begin van het filmpje ingezet, en eindigt na veertien minuten zonder dat we er meer over te weten komen. Degene die achtervolgd wordt, is een televisieweerman, gespeeld door Martin Brozius. Net als Joop Doderer (Swiebertje) verpersoonlijkt de eeuwig besnorde Brozius het jeugdsentiment van de eerste generatie jongeren in Nederland die is opgegroeid met de televisie. Brozius, dat was de aardige kindervriend uit Hamelen, en de even aardige presentator uit de kinderspelshow Ren je rot.
In Weather rijdt hij zich rot, in een klein, venijnig autootje. Maar hoe hard hij ook rijdt, hij komt niet verder in het verhaal. Zijn verschijning lijkt actie te ontketenen, alsof de gebeurtenissen zich bevinden in een wolk om hem heen. ‘Everywhere you go, always take the weather’, is het refrein van een popnummer dat uit het autoradiootje van de weerman klinkt.
In die 'loze’ actie doet Weather denken aan de bekroonde videoclip Sabotage van The Beastie Boys, gefilmd door Spike Jonze. Naar die clip 'zapt’ deze weerman ook een moment, en zijn besnorde uiterlijk toont plotseling grote gelijkenissen met de vermomming die The Beastie Boys dragen. Pas als we hem in functie zien, komt de weerman tot rust. Met een mysterieus lachje wijst hij naar de satellietopnamen, en uit zijn mond klinkt de vertrouwde toverspreuk: 'Deze nacht nog, wordt het een stuk kouder.’ Dan zapt hij zichzelf weg naar een andere plek in het tv-universum, waar de menselijke actie overheerst, in plaats van het kosmische spel der elementen.