POPMUZIEK

Meer dan meisjesmuziek

Junip

De Zweedse José González is in 2005 op slag wereldberoemd dankzij een reclame voor een lcd-tv waarin 250.000 gekleurde balletjes door San Francisco stuiteren. De begeleidende akoestische folk van Heartbeats (cover van landgenoten The Knife) slaat zo aan dat het debuutalbum Veneer uit 2003 700.000 keer over de toonbank gaat. De zoon van Argentijnse ouders creëert met zijn rustige tokkelspel en warme, maar afstandelijke stem een herkenbare, bitterzoete sfeer. Meisjesmuziek enigszins, maar met een twist. Het is wat braaf en heeft soms weinig angel, maar de muzikale wereld van González is een dromerige van het mistige soort. Wat intrigeert zijn de onderkoelde melancholie en donkere ondertoon. Niet voor niets wordt een liedje als Hints in 2009 gebruikt voor een commercial van een begrafenisonderneming. Ook komt hij aardig weg met stemmige vertolkingen van eigenlijk niet te verbeteren nummers vol onderhuids drama als Love Will Tear us Apart (Joy Division) en Teardrop (Massive Attack).
Leuk voor José dat succes, maar keyboardspeler Tobias Winterkorn en drummer Elias Araya, de twee overige bandleden van zijn band Junip, hebben daardoor het nodige geduld moeten opbrengen. Na de ep Black Refuge heeft een echte langspeler van het trio maar liefst vijf jaar op zich laten wachten. De gestaag werkende González brengt in 2007 eerst nog op eigen houtje In Our Nature uit. Nu verschijnt met Fields dan eindelijk nieuw studiowerk van Junip. González drukt natuurlijk zijn stempel op deze plaat, maar Winterkorn en Araya geven hier en daar net het beetje extra pit dat erg welkom is. Ongetwijfeld klinkt de muziek lang niet zo hard als die van de hardcorebands waar de zanger vroeger in gromschreeuwde, maar het geluid van Fields is in ieder geval voller, meer gevarieerd en minder breekbaar dan het solomateriaal. Zo verzorgt een vervormde gitaar de basisriff op In Every Direction, blijkt het snelle Off Point een echte rocksong en heeft afsluiter Tide flink wat psychedelica in de staart.
Wel kenmerkt Fields zich boven alles door een vertrouwde subtiliteit. De uitvoering blijft overal zorgvuldig afgemeten en volledig onder controle. Zo wordt Without You stapje voor stapje opgebouwd van bijna saai tot meeslepend, maar nergens komt het broeierige tot uitbarsting. Bij het uptempo Rope & Summit verwacht je op verschillende momenten dat de band de handrem loslaat, maar die ontlading komt niet vrij. Toch heeft Junip rond dit vaste uitgangspunt het geluid divers opgetuigd. ‘Still in the quiet morning breeze/ swaying gently in unsuspecting dreams/ … it’s time to wake up/ time to move on’, zingt González op de single en dat lijkt met deze plaat eveneens van toepassing op zijn eigen situatie. Jammer dat een aantal liedjes zoals It’s Allright en Don’t Let it Pass wat zout- of doelloos klinken, maar Junip maakt José González onmiskenbaar een stuk kleurrijker. Bovendien heeft Fields niet alleen een goede timing als welkome stap vooruit. De sfeervolle plaat komt ook heel gelegen om de komende maanden herfstig te veraangenamen.

Junip, Fields. Label: CitySlang/Co-Op/V2. Junip staat 26 november in Tivoli op het Le Guess Who-festival