Meer dienders, meer onveiligheid

Toen CDA-kamerleden het eind vorig jaar presteerden om publiekelijk een verband te leggen tussen gevoelens van onveiligheid en de inefficientie van de politie, kregen ze bijna onmiddellijk een draai om de oren van de Amsterdamse hoofdcommissaris Nordholt. Haagse politici die zo redeneren draaien de bevolking een rad voor ogen. De verbeteringen die met efficiency-winst bij de politie te behalen zijn, zijn bij lange na niet voldoende om de onveiligheid te bestrijden, aldus Nordholt.

Dat kan alleen als het komende kabinet komt met een forse uitbreiding van het aantal dienders. Een mening die alle grote partijen tijdens de verkiezingscampagnes onomwonden deelden. Welk kabinet er ook komt, vast staat dat er de komende vier jaar honderden miljoenen meer naar de politie zullen gaan.
Daarom zou het geen kwaad kunnen als de huidige informateurs en nog komende formateurs even tijd zouden vrijmaken om kennis te nemen van het jongste nummer van Politia Nova. In dit politietijdschrift wordt verslag gedaan van een onderzoek naar de aanpak van onveiligheid door de vaderlandse hermandad. Alles wijst er daarbij op dat de kritische CDA-opmerking waar Nordholt over viel, welbeschouwd zo gek nog niet was.
De onderzoekers signaleren dat de politie geheel gevangen is door de waan van de dag: ze verzamelen gegevens, ja die worden zelfs in de computer ingevoerd, maar wie dan verwacht dat de technologie haar voordeel bewijst en gegevens met elkaar in verband gaat brengen, op zoek gaat naar patronen in de criminaliteit, komt bedrogen uit.
Op een simpele vraag van de onderzoekers hoeveel inbraken in een bepaalde periode in een bepaalde straat voorkwamen, moest men het antwoord schuldig blijven. De informatiebestanden, zo concluderen de ondezoekers, hangen als los zand aan elkaar.
Het hoeft dan ook niet te verbazen dat onder deze omstandigheden de discipline van de agenten om nauwgezet de gegevens in te voeren, niet erg groot is. Slordigheid is troef, het aantal fouten enorm en niemand die daar een punt van maakt, ondat er toch nagenoeg niets mee wordt gedaan. Van een probleemgerichte aanpak komt niets terecht, de politieorganisatie lijkt vooral zichzelf in de weg te staan.
Dat beeld wordt nog navranter voor wie weet dat de politie de afgelopen kabinetsperiode al 317 miljoen gulden extra gefourneerd heeft gekregen. Geld dat was bedoeld voor drieduizend m/v extra blauw op straat. Die kwamen er echter niet, zo is inmiddels komen vast te staan; het merendeel van het geld verdween in de post materieel, waarvan een groot deel werd besteed aan de automatisering.
Dat is dus uiteindelijk een dure mislukking geworden, blijkt nu, die zo goed als niets heeft toegevoegd aan de meerwaarde van de politiezorg.
Moeten er in deze situatie de komende jaren duizenden goedkope en snel opgeleide politiesurveillanten worden aangesteld om de computers te overladen met onverwerkbare informatie? Of moet er eerst orde op zaken worden gesteld in het chaotisch-bureaucratische apparaat dat de politie is geworden?
Het antwoord is logisch: dat worden dus duizenden agenten extra.
Zo gaat dat in Nederland.