TELEVISIE: Moeder, ik wil bij de revue

Meesteres van de nuance

Een vriend verblijft tijdelijk in een verpleeghuis. In de ‘huiskamer’ uiteraard een tv-toestel. Voldoende reden om daar niet te komen want rtl, sbs en Max zijn de standaard. Jammer, want televisie als venster op de wereld is, voor wie zijn kracht maar niet zijn verstand kwijt is, onmisbaarder dan voor de sterken en digitaal vaardigen.

Medium stamboom2

Dat is dus ook een hoekje van de hel die afhankelijk en/of oud worden betekent. In dit geval verheugend afgesloten doordat hij een tv op zijn kamer kreeg: de Max-ontwijker. Max bestrijkt een steeds groter deel van het mediaspectrum. Op Radio 4 blaast Edwin Rutten een partijtje mee in de babbelbox die die zender óók geworden is. Zo vraagt hij naar ‘vroegste herinneringen aan klassieke muziek’, wat uitnodigt tot een continue stroom obligate ontboezemingen die composities reduceren tot illustraties van des luisteraars zielenroerselen. Ander nieuw Max-terrein is tv-drama. Begonnen met Dokter Deen – Monique van der Ven als huisarts op Vlieland. Vanuit criteria voor kwaliteitsdrama niet om aan te zien en wellicht mede daarom publieksknaller.

Alle reden om het hart vast te houden voor hun tweede project: Moeder, ik wil bij de revue. Maar laat dat nou een aardige productie zijn, zowel toegankelijk als goed gemaakt. Ouder publiek zal er volop herkenning in vinden. Dankzij door Wim Sonneveld bekend geworden liedjes en dankzij, binnen een simpele vertelling, vaak rake tekening van sfeer, cultuur en sociaal-economische veranderingen in de jaren vijftig. Hoofdpersoon één: dorpse jonge kolenboer in kwakkelend bedrijf van vader, want overal worden cokes verruild voor oliestook. Hoofdpersoon twee: stadse dochter van echtpaar met winkel in elektrische apparaten, want voorzichtig begin van consumptiemaatschappij. De jongelui bezoeken een revue. Zijn ogen worden driemaal groter, tranen biggelen over de wangen: hij heeft zijn roeping gevonden. Zwaar aangezette ‘stomme film’-taal, maar zonder twijfel bewuste keuze van regisseur Rita Horst, meesteres van de nuance (zie bij voorbeeld De Daltons, de jongensjaren) die realisme, comedy en hier een tikje melodrama mixt. Mij net te vet, maar er staat veel tegenover. Verrassend goed is Jon van Eerd die Sonneveld niet imiteert maar wel recht doet en prachtig zingt. Niet hemel­bestormend, maar met zorg gemaakt – om dat te waarderen hoef je niet per se bejaard te zijn.

Voor het zware dramawerk naar Human met een tweede reeks Duivelse dilemma’s, tv-spelen waarin mensen voor zware keuzes komen te staan. Al gestart met de herhaling van De hoer en het meisje van Martijn Maria Smits uit vorig seizoen, genomineerd voor Beste Televisiedrama 2012 in Utrecht. Aangrijpende film over een Oekraïense die hier door mensenhandelaren in de prostitutie is beland en die een kind onder haar hoede krijgt. In de eerste nieuwe aflevering van dit jaar, Het offer, raakt een rechter betrokken bij een misdaad van zijn zoon. Hij hoort hem aan te geven, maar hij weet dat hij daarmee de toekomst van de jongen kapot maakt. Vaderlijke liefde en schuldgevoel over wat met de jongen misging worstelen met zijn plicht als magistraat en burger. Origineel aan de film is dat we, het realisme ver voorbij, de twee zielen in de borst van de vader beide te zien krijgen in twee door elkaar lopende versies van het verhaal. Volwassen drama. Volgen nog twee films van Paul Ruven.

Rita Horst (regie), Paula van der Oest, Maarten Lebens (scenario), Moeder, ik wil bij de revue, Max, m_aandags_, Nederland 1, 22.10 uur. Duivelse dilemma’s, Human, zondags, Nederland 2, 22.30 uur; 4 november: Jaap van Heusden (regie), Patrick van Es (scenario), Het offer. Martijn Maria Smits, De hoer en het meisje nog op Uitzending gemist