Kort over Meinhof

Meinhof

«Veel logischer is de reconstructie van Ulrike Meinhof als een vrouw met een bijna protestantse compromisloosheid, die menselijke en ideologische beschutting zoekt in een in hoge mate dramatische stad als Berlijn, die zich vervolgens door activistenpraat als ‹Jij schrijft alleen maar, dóe eindelijk wat› laat pressen tot de bevrijding van Andreas Baader en die uiteindelijk, als er onvoorzien een gewonde valt, tot onderduiken wordt gedwongen. Het was natuurlijk verreweg het verstandigste geweest als zij zich direct had verbonden met het dichtstbijzijnde politiebureau. Maar die gang wordt je niet zo makkelijk gemaakt als Springer je vanuit iedere kiosk tegemoet tiert en als op elke bondsrepublieke peperbus je opsporing en voorgeleiding wordt gevraagd. Als er iets als een bende is geweest, dan is deze bende mede geformuleerd door de psychische terreur van justitie, overheid en publiciteits media.

Ulrike Meinhofs politieke opvattingen werden inderdaad geheel beheerst door de even gerechtvaardigde als traumatische angst voor de herleving van een fascistisch Duitsland. (…)

Het is een late verdienste van Ulrike Meinhof geweest dat zij, bungelend aan een tralie, ons duidelijk heeft gemaakt dat Duitsland weer een land is geworden om bang voor te zijn.»