De prijs voor het lelijkste boekomslag gaat dit jaar naar… Bloedkoralen! Het debuut van Rita Muilwijk is door uitgever Meulenhoff gestoken in een quasi-vakantieachtig fotokiekje dat waarschijnlijk artistiekerig is bedoeld. Op de prent loopt een meisje in de buurt van de puberteit door bosschages en allerlei flora. Zij draagt een geruit rokje tot net boven de knie en een lichtblauw kinderbloesje. Haar lichaam is in de schaduw, haar gezicht wordt blij uitgelicht door een onverwachte zonnestraal.

Maar Rita Muilwijk debuteert niet met een omslag maar met een boek. Dat is fijn voor Rita Muilwijk. Overigens studeerde Rita Muilwijk (1950) Engels en filosofie in Leiden en Rotterdam, publiceerde een boek over Michel Foucault (Waarom is de waarheid zo weinig waar?), gaf een aantal jaren les en schreef (onder andere) voor het Rotterdams Dagblad. (Dat staat op de achterkant van het omslag, uitgevoerd in een zacht pastelgroen.) Bloedkoralen bestaat uit twee novellen, ‘Bloedkoralen’ en 'Achtbaan van verlangen’, respectievelijk vijftig en honderd pagina’s groot. In zekere zin past Muilwijks proza goed bij het omslag: het is onopvallend, heeft iets nonchalants en vakantieachtigs. Beide novellen vertellen het verhaal van een meisje, ongeveer in de puberteit, dat op de drempel van het Echte Leven staat. In 'Bloedkoralen’ leven we mee met het meisje Trix, dat een innige vriendschap beleeft met het meisje Lucy. ’(“Een woord met vier letters,” fluisterde Lucy. Ze trok mijn nachtjapon omhoog en begon met haar wijsvinger letters op mijn rug te tekenen. (…) “Ons geheim,” zei ze. “Seks,” riep ik harder dan ik wilde. Ik stopte mijn vinger in mijn mond en veegde de mascara van haar wang. Toen vroeg ik: “Mag ik vrouw zijn?” Vrouw zijn betekende op je rug gaan liggen en afwachten wat je man met je ging doen. “Oké,” fluisterde ze. Ze ging op me liggen en begon mijn hals te zoenen.’ Als Lucy op een kwade dag tussen de deuren van de bus blijft hangen en sterft, verandert Trix’ leven voorgoed. In 'Achtbaan van verlangen’ opnieuw veel fluisteren, zoenen en getintel in onderbuiken. Opnieuw volgen we een meisje dat een oude, onaangename wereld (oversekste vader, nymfomaan zusje) achter zich laat en een nieuw bestaan vol beloften betreedt, ditmaal in Londen. Met een lieve Charlie. Bloedkoralen is helemaal zo vreselijk slecht niet. Als je van verhalen over meisjes met tintelende onderbuiken houdt.