Meisjes waren het, en aardig niet eens popmuziek

Nog maar pas geleden vond op een highschool in Californië een legendarische battle of the bands plaats. Uit kelders, garages en verlaten fabrieken waren ze vandaan gekropen: troepjes jongens met hun droom. Langharigen die schreeuwden over demonen, misère en verveling wisselden af met stoere rappers en snelle deejays. Misschien had een progressieve lerares maatschappijleer nog gehoopt op ook eens een meisje. Er was de laatste tijd immers steeds meer van die girlpower. Zoals bij de Spice Girls bijvoorbeeld, de jonge vrouwen die eruitzien als de achtjarige deelneemstertjes van de mini playbackshow.

Maar met girlpower had het bandje uit de achtste klas, dat halverwege de dag plotseling het podium op sprong helemaal niets meer te maken. Meisjes waren het, en aardig niet eens.
Je kunt wel of geen strak truitje dragen, het haar omhoog doen of omlaag. Er is maar één manier om op zo'n dag de verzamelde puberjongens werkelijk stil te krijgen en dat is: laten zien dat je veel beter op je gitaar kan raggen dan zij. Zo geschiedde. In de beste traditie van de Ramones smeten Donna A, Donna F, Donna C en Donna R hun oeuvre het podium af. Een twee drie go! Coupletje - refrein - coupletje - tweemaal het refrein en weer een nummertje af. Snel en hard. Maximaal anderhalve minuut per nummer.
Retro is zó retro. The Donnas zijn dubbel retro. Ze spelen als de Ramones, de eerste punkrockband die eind jaren zeventig in Amerika furore maakte met hun ultrakorte en supersnelle popnummertjes. Na de loodzware jaren van slepende gitaren, driftige sitars, weltschmerz en haar (vooral veel haar, in elk filmpje uit de jaren zeventig: haar op hoofden, benen, bovenlichamen en gezichten) deed punk wel een beetje dada, maar stofte ondertussen een aantal typisch westerse verworvenheden af om ze van vrolijke kleurtjes, scheurtjes en veiligheidsspelden te voorzien. Daar waren ze weer: superstrakke spijkerbroeken, zwarte leren motorjackies, vrouwen met achtereenvolgens geverfde, getoupeerde, gelakte en bepleisterde suikerspinkapsels. Visnetkousen en hakken zo scherp dat je er een moord mee kon plegen, knalroze schreeuwden de lippen.
De nummertjes van de Ramones betroffen gestripte versies van muziek uit de tijd voor de Beatles: die van de tot in de kleinste details bedachte vrouwenbandjes als The Ronettes, The Crystals, The Chantels en The Shangri-Las. Het is dezelfde muziek die, in de stijl van de Ramones, ook The Donnas spelen.
Alleen ietsje anders. Guitig zongen en riepen The Chantels: ‘Ma-ay-be, if I pray every night, you’ll come back to me. And ma-ay-be, if I cry every day you’ll come back to stay.’ The Donnas roepen ook, even simpele teksten, maar met een klein beetje meer punkgeest misschien: 'All the boys are looking good tonight. They got it and I wanna fight.’
Wanneer de Donna een onbeantwoorde liefde op haar pad vindt, wacht ze niet dweperig af als haar zusje uit de jaren vijftig. En ze keert hem niet als jonge zelfstandige vol girlpower de rug toe. Een echte Donna hoekt haar uitverkorene onmiddellijk neer en sleept hem naar haar hol. Met een eventuele concurrente weet zij ook wel raad: 'See that boy he looks so fine. But he has a girlfiend my oh my. Gonna hit her in the head, gonna knock her down. Gonna drag her by the hair all over town.’
Geen gelul. Simpel alle highschool-clichés achter elkaar en raggen maar. Heerlijk.

  • Tindersticks - Donkeys 92-97, verzameling singles, b-kantjes en ander overgeschoten materiaal. Prachtige zware gevoelens-muziek, van erg beschaafde en intellectueel zeer verantwoorde band.