Men wil wraak

Dictators weten dat moorden helpt.
Het is zelfs verstandig, als je de absolute macht wenst, om opstandelingen, sommige journalisten, de legertop en een deel van de regering om te brengen, maar op het moment dat je dat hebt gedaan, weet je tegelijkertijd dat die daad ook je ondergang wordt - of je moet steeds meer moorden, maar dat hou je niet vol.

Medium opheffer 35 11 wraak

De definitie van dictator zou kunnen zijn: een machtig persoon die uiteindelijk wordt vermoord.
Want: de door de dictator vermoorden hebben vrouwen, kinderen, ouders, kortom familie en vrienden en die willen wraak.
Wraak is een manier om het hopeloos leven alsnog zinvol te laten zijn.
Mijn grootvader was door de Japanners vermoord en mijn vader heeft altijd het gevoel gehad dat hij dat ‘moest rechtzetten’. Dat was niet gebeurd. Hij vertelde wel eens dat hij zich daarover schuldig voelde, maar wat had zijn vader eraan als zijn zoon, nu het vrede was, een Japanner zou ombrengen? Dat was absurd. Maar gevoelsmatig bleef het tekortschieten knagen - de balans was niet in evenwicht.
Rechtvaardigheid is maar een schamel gewicht op een balans.
Mijn moeder was door de Japanners gemarteld, en dus spraken we thuis vaak over de zin van het martelen. We wisten dat het geen zin had, en ook begrepen we al gauw, wat later door allerlei onderzoeken is ondersteund, dat degeen die martelt dat niet zozeer doet om informatie los te peuteren - ook wel natuurlijk - maar meer omdat hij, als degeen die martelt, anders de groepsdruk van de anderen die ook martelen niet aankan. Hij wil één worden met de groep om zijn schuld te verbergen. Wie samen met anderen martelt denkt dat zijn schuld verwatert.
Wij stelden mijn vader vaak de vraag: 'Pap, zou je een Japanner martelen als je ons daarmee zou kunnen redden?’
'Natuurlijk.’
'En als je wist dat mamma al doodgemarteld was, en jij moest de man die dat had gedaan ondervragen, zou je die dan hebben gemarteld?’
'Ik had hem meteen doodgeslagen’, antwoordde hij.
Het was niet dat mijn vader dat uit trots vertelde, het waren eerlijke antwoorden die hij moeilijk vond om uit te spreken, maar het was nog altijd makkelijker dan te verhalen wat hij in de oorlog had meegemaakt. Het verrichten van aanslagen, terroristisch gedrag zoals het leggen van bommen - het waren voor mijn ouders gerechtvaardigde daden als je aan de goede kant stond, maar wat was die goede kant?
Toen ik daarnet naar de televisie keek, zag ik dat er in Tripoli weer in een huis vijftig lijken waren gevonden. De commentator zei dat het leger van Kadhafi die mensen had vermoord. Dat zal best. Misschien is het ook niet zo. Het aantal doden, of de manier waarop de mensen zijn vermoord, bepaalt op een gegeven moment de schuldvraag niet meer.
Men wil wraak. In slechte films hoor je het de executeur ook zeggen: 'En deze is voor mijn vrouw, en deze voor mijn kinderen die je hebt omgebracht, en deze voor mijn vriend.’
Een dictator heeft uiteindelijk alleen wapens waarmee je mensen kunt doden. En als je wapens tekortschieten, komen de levenden als spoken op je af.
Er rest dan alleen wraak.
Wraak is het gebied waar medelijden en zelfmedelijden zijn opgelost. Het is een gevoel dat eerst moet verdwijnen voordat andere gevoelens kunnen ontstaan - en de vraag is of dat wenselijk is, want wraak is vaak noodzakelijk.
Wraak kan een deugd zijn. Een dictator die macht heeft, weet - als zijn macht te groot is - niet wat hij met die macht moet doen, behalve hem handhaven.
Hij moet blijven doden. Maar wie? Antwoord: iedereen die tegen hem is. Maar als iedereen tegen hem is?