Popmuziek: Miley Cyrus

Met Dolly naar Dollywood

Op Younger Now hoor je voor het eerst Miley Cyrus’ muzikale achtergrond: de country-erfenis van haar vader. Dan klinkt er iets door wat in de verte klinkt als de aankondiging van een generatiewissel.

Medium ub7a3033 142108047 press pic 2
Miley Cyrus © Sony Music

Het was altijd een aardig weetje: Miley Cyrus is de dochter van Billy Ray Cyrus. Zoals zoveel Amerikaanse countrygrootheden is dat in Europa niet meer dan een naam die vaag wat beelden oproept van een gast met een hoed – meer dan van een oeuvre of zelfs maar één nummer. Het was niet meer dan een weetje omdat je er verder niets van hoorde: de muziek van Miley Cyrus bevatte zelfs geen knipoog naar het werk van haar vader. Popmuziek maakte ze immers jaren, opgetrokken uit plastic, gemaakt voor de wachtrij van een avonturenpark van het concern dat haar groot had gemaakt: Disney. Dat gebrek aan enig gevaar of avontuur veranderde met de hit Wrecking Ball, gewoonweg een geweldig nummer, en vooral met haar vorige album Miley Cyrus & Her Dead Petz. Waarop ze samenwerkte met Wayne Coyne van de flamboyante rockband The Flaming Lips, waarop ze zong over David Bowie en Grace Jones, soms deed denken aan de Cardigans en Lana Del Rey, en op en neer zwierde van musicalkitsch naar nummers die oneindig veel grilliger en alleen al daardoor spannender waren dan al haar werk tot nu toe.

De vervolgstap blijkt net zo verrassend: op Younger Now, een album waar deze keer nauwelijks andere schrijvers aan te pas kwamen, klinkt ook voor het eerst haar muzikale achtergrond door, namelijk de country-erfenis van haar vader. Nu maakt Billy Ray Cyrus het type country dat niet zonder reden nooit een poot aan de grond heeft gekregen buiten de VS: het heeft het instrumentarium, de snik én het vocabulaire dat het genre vereist, maar is vervolgens ondergedompeld in een bad vol stroop. Maar toch.

Miley Cyrus’ lievige tokkelliedje I Would Die for You is mooi, Malibu fijn zomers en Inspired, voor het eerst gespeeld voor de slachtoffers van de terroristische aanslag in Manchester, hartverwarmend – allemaal op een vergelijkbaar eenvoudige, bijna basale manier. Op YouTube staan clipjes waarop Cyrus 50 Ways to Leave Your Lover van Paul Simon en Jolene van Dolly Parton zingt. Die laatste zong ze vorig jaar met Parton zélf live, zoals ze ook live met Against Me!-voorvrouw Laura Jane Grace meezong op True Trans Soul Rebel. Het zijn stuk voor stuk opnamen die duidelijk maken hoeveel ze in huis heeft, zowel vocaal als charismatisch. De presence van Miley Cyrus in al die opnamen is groots en krachtig, en daarvan schijnt maar een deel door op het gepolijste Younger Now. Maar als na het tweede nummer opeens de uit duizenden herkenbare stem van Dolly Parton klinkt, die onderweg naar Dollywood Cyrus uitnodigt om samen te zingen, en ze vervolgens samen het vrolijke hippienummer Rainbowland inzetten, dan gebeurt er wel degelijk wat. Dan klinkt er iets door wat in de verte klinkt als de aankondiging van een generatiewissel.