POPMUZIEK

Met een gezicht als dit

Therapy?

Eerste gedachte bij het beluisteren van We’re Here To The End, het eerste live-dubbelalbum van de Ierse rockband Therapy?: oef, wat vals gezongen en rommelig gespeeld, dat openingsnummer Screamager. Oef, wat een doffe mix. Oef, wat klinkt dat publiek als een kroeg vol dronken hooligans. Zonde. Na twintig jaar eindelijk een overzicht van dat oeuvre, klinkt het als een bootleg. Tegelijk zit precies daar de charme in, een charme die voortkomt uit het karakter van deze band. Aan Therapy? is niets glad. Medio jaren negentig leek Therapy? even een band te worden die de Ahoy’s van deze wereld ging vullen. Het tweede album Troublegum - hard, agressief maar ongelooflijk poppy, en met teksten waarin de hoofdpersoon en de wereld om hem heen niets van elkaar begrepen - verkocht ruim een miljoen keer. Therapy? stond op alle festivals, toerde de wereld rond. En het derde album Infernal Love bracht zelfs een echte hit voort: de Hüsker Dü-cover Diane.
Maar toen de band vervolgens van plan bleek ieder album anders te laten klinken, en op albums als Suicide Pact - You First graag een bak gruis over de luisteraar heen gooide, werd Therapy? weer de cultband van het begin, maar dan met hits op zak en dus altijd naamsbekend genoeg om clubs te blijven vullen.
De afgelopen dagen was de band in Nederland. Ik legde zanger Andy Cairns het scenario voor dat de band na Diane nog een hit had gehad. Dan was hij nu geen rocker geweest, maar een rockster. Cairns verwierp die theorie: ‘Rocksterren zien eruit of ze even goed filmster hadden kunnen zijn. Ik ben een te mollige Ier. Wanneer mensen na een week hard werken naar de Heineken Music Hall gaan om een rockband te zien, willen ze dat die oogt alsof ze net vanuit een ander universum naar de aarde zijn gestraald. Niet als de voorman van wie ze de rest van de week orders hebben aangenomen. Alleen daarom al zou Therapy? nooit een heel grote band zijn geworden.’
Het is alsof Therapy? is gaan klinken naar hun status. Rafelig, gejaagd, energie boven perfectie. 36 nummers jast het Ierse trio erdoorheen, waarbij opvalt hoeveel memorabele oneliners Cairns in die twintig jaar heeft geschreven. Ze vatten allemaal een en hetzelfde gemoed samen, maar doen dat wel net zo effectief als zijn riffs. 'Happy people have no stories’, 'With a face like this I won’t break any hearts’, 'I know how Jeffrey Dahmer feels - lonely, lonely’: het is maar een greep uit Cairns’ inktzwarte teksten. Geen wonder dat hij zelf inmiddels vooral naar de donkere elektronica van Burial, The Blood of Heroes, Salem en Darkstar luistert: daar klinkt gevaar, meer dan in rock.
Wie het origineel van Therapy?-nummers als Nowhere en Stories wil horen, moet het origineel draaien. Hier klinken de bezwete versies.
Als een live-album een verzamel-cd met applaus moet zijn, is We’re Here To The End mislukt. Maar als een live-album de beleving van die avond nauwgezet moet weergeven, is We’re Here To The End zeldzaam goed gelukt.

Therapy?, We’re Here To The End, label: Suburban