POPMUZIEK

Met rauwe rand

Andre Williams

Het is eind 2001 een wat sneue vertoning in de bovenzaal van Paradiso. De zanger, r&b-legende en koning van de seksuele toespelingen Andre Williams (1936) is zicht- en hoorbaar te ver heen om serieus op te treden. Dat demonstreert hij tegen het einde nog eens door zwalkend te struikelen over de bass drum en een flinke smak op het podium te maken. Hij ligt er bij als een treurige, vieze oude man. Je krijgt zelfs te doen met de artiest die furore maakte met oude hits als Shake a Tailfeather, Bacon Fat en als Motown-producer van artiesten als Stevie Wonder en Ike & Tina Turner.
Het zijn de nadagen van een comeback, die halverwege de jaren negentig met hulp van onder anderen Jon Spencer, zo succesvol was begonnen. Succesvolle vuige rockplaten als Greasy (1996) en Silky (1998), gevulde concertzalen en een nieuwe bijnaam, Mr. Rhythm werd The Black Godfather, blijken niet genoeg om een nieuwe gang naar de goot te voorkomen. De afgelopen jaren verblijft hij langere periodes in ziekenhuis en afkickkliniek. Blijkbaar met succes, want That’s All I Need is volgens de platenmaatschappij zijn eerste nuchter opgenomen plaat ooit. Voorzichtig mag je spreken over een nieuwe (laatste?) opleving, want zijn nieuwe cd is een sterke verzameling soulvolle r&b met een rauwe rand.
Williams’ teksten zijn openhartig en sterk autobiografisch. Op My Time Will Come kijkt de 74-jarige veteraan met diepe, doorleefde stem terug op een roerig leven (‘I’ve been inside of a jail/ I’ve been inside of a church’), maar blijft hij naïef hopen dat 'zijn tijd’ nog komt. Toch lijkt hij redelijk tevreden: alles wat hij nodig heeft is 'just enough to get by’, vertelt hij achteloos en berustend in That’s All I Need. Hij wil op de losse riff van Tricks wel kwijt dat hij op vrouwengebied nog steeds van de hoed en de rand weet: 'If you wanna use your catchy woman/ You use your brain/ And I’m a scientist.’ Na de zoveelste keer afkicken vindt hij dat There Ain’t No Such a Thing as Good Dope. Een nummer over het junkieleven, met gebrek aan geld ('you look around and you’re flat broke’), fysieke gebreken ('you rub your eyes so bad, your knees won’t bend’) of problemen met de wet ('police knocking at your door’).
Even lijkt Andre Williams een wanhopige puber als hij in de blues van Just Call Me theatraal snakt: 'Down on my knee-ieieieie-ees babe’. Oprecht geraakt lijkt hij op de lekker ruige rock van When Love Shoots You in the Foot. Terwijl hij zich vervolgens weer luchtig en rijmelend afvraagt op Cigarettes and my Old Lady aan welke van de twee hij zal sterven ('cigarettes make me choke, my old lady keeps me broke’).
'Waarom zou ik nog veranderen? Ik doe het al meer dan zestig jaar zo’, stelde hij tien jaar geleden voor de camera’s van Lola da Musica. Wie weet hoe hij daar nu over denkt. Ach Andre, maak nog een paar fijne platen en we hebben het verder nergens over.

Andre Williams, That’s All I Need (label: Bloodshot/Bertus)