Mieke bal

Dank zij mevrouw Bal wordt ik zelf ook nog eens beroemd. Voor de vijfde keer zwaait zij hetzelfde opgeheven vingertje over mijn boek over koloniale beeldvorming (in De Groene van 21 juni). 1) Het citaat dat ze mij in de mond legt is verminkt en geheel uit zijn context gerukt. In zulke bewoordingen staat zoiets nergens. 2) Het boek bevat geen ‘tweehonderd’ erotisch getinte ansichtkaarten, maar slechts 34. Precies om de redenen die mevrouw Bal zelf aanvoert, is gekozen voor het afbeelden van een derde van het materiaal uit het koloniale ansichtenalbum waarover het boek gaat.

Achter de coulissen nu. Waarom is ze weer eens boos op me? Onlangs weigerde ik haar enkele van de gewraakte afbeeldingen ter beschikking te stellen voor een publikatie. Ze heeft er blijkbaar alleen moeite mee als anderen ze benutten. Voor de zoveelste keer precies dezelfde publikatie trouwens, zoals zo vaak bij haar.
Mevrouw Bals studie over Rembrandt is blijkens recensies in vakkringen vrij unaniem ervaren als vooral een autobiografisch interessant, postmodern egodocument. Als een schrikbeeld van interpretatieve willekeur, volstrekt onwetenschappelijk. Gelukkig was het met mijn boek anders. Maar dat gaat dan ook ergens over.
Leiden, DR. R. CORBEY