Gezamenlijk leverden wij de schurk af bij het politiebureau. Het proces werd gekenmerkt door menige verrassing. Om te beginnen waren de getuigen allemaal absent. De dader stak voor deze gelegenheid in een zwarte toga en bleek de rechter zelf te zijn. Hij knikte mij vriendelijk toe. Ook de jury was duidelijk op mijn hand. De beklaagde was een beschaafde man van middelbare leeftijd, die zo te zien geen vlieg kwaad zou kunnen doen. Hij bekende alles. Nadat de doodstraf was uitgesproken, vouwde hij de handen en begon te bidden. Het was werkelijk een vreemde sensatie: Ik zat midden in een film waarvan iedereen, behalve ik, zijn rol beheerste.
De moraal: wat kan een figurant zich meer wensen dan de hoofdrolspelers in zijn film af en toe een flinke beurt te geven? Het wachten is dus voorlopig weer op droomtype nummer een.