Mijn elementaire behoeften

Een raadseltje om de tijd te doden: weet u waarom geluk niet ten beurze staat genoteerd? Iedereen kan beweren gelukkig te zijn. Daarom is goud nog altijd meer waard dan geluk.

Laten wij, met uw permissie, wat dieper op deze materie ingaan. Is iemand die geen behoeften kent, blij te maken? Nee, natuurlijk! Hij komt niet veel verder dan tevredenheid.
De moderne mens wordt verstikt door zijn behoeften. Maar wat zijn die eigenlijk waard? Onze keuken wordt steeds geraffineerder en onze aluminium raamkozijnen worden steeds tochtvrijer. Onderwijl weet niemand meer wat honger en koude is. Wij hebben alles zonder te weten wat wij hebben. Onze behoeften worden net een tikkeltje te vroeg bevredigd.
De timing is zoek. De westerse maatschappij lijkt op een restaurant waar aan de ontbijttafel tevens de lunch wordt geserveerd.
Elke elementaire behoefte wordt in de kiem gesmoord. Ik doe waar ik zin in heb, is allemans credo. Maar het probleem is dat niemand werkelijk ergens zin in heeft. De verboden vrucht smaakt het best, zeiden reeds de oude Phoeniciers. Wij mogen alles en willen niets. Dat is onze tragedie in een notedop.
Tot slot een stukje mystiek. Als u een vaas breekt, probeert u die dan te lijmen of flikkert u die onmiddellijk in het asvat? Laat deze vraag goed tot u doordringen en volg dan mijn raad op: plaats de vaas, gelijmd en wel, weer op de schoorsteen. Zij wordt een dagelijks meditatie- object.