Mijn enige probleem

Je hebt tegenwoordig instant-koffie, diepvriesgroente en megatronvoedsel, maar het antwoord op de vraag naar de zin des levens is nog altijd niet beantwoord. Toch zijn wij allemaal zoekende, al was het maar in het belang van onze kinderen. Kinderen van gegoede families ontsporen vaak, zoals u weet.

Het beste voorbeeld is tegenwoordig niet goed genoeg. Gelukkig zorgt Moeder Natuur altijd voor een soort evenwicht. En zo zie je soms de kinderen van gescheiden ouders en/of hele tot halve criminelen het heel aardig in het leven doen. Over al deze dingen heb ik diep nagedacht toen ik zestien jaar geleden vader werd - van nota bene een tweeling, alsof die hummeltjes wilden zeggen: Pappie, zie ons niet over het hoofd! Ik begreep hun boodschap, brak met m'n carriere en leef sindsdien alleen nog maar voor hen. Om de jongens puur te houden, rook ik als een ketter, ook al haat ik nicotine, en zuip ik mij elke dag bewusteloos, ook al verfoei ik overmatig alcoholgebruik. Omdat ik hen later een harmonieus huwelijk gun, sla ik mijn vrouw met enige regelmaat. Teneinde hun het uitzicht te geven op een behoorlijke maatschappelijke positie, ben ik zelf al jaren werkeloos. Al die opofferingen werpen inmiddels vrucht af. Het zijn werkelijk modelkinderen. Mijn enige probleem is dat ik niet goed weet hoe hun respect voor hun vader bij te brengen.