Mijn marionettenrol

Wij, grote kunstenaars, verdienen onsterfelijk te worden. Dat is Giacomo Puccini gelukt en Carel Willink - waarom ik dan niet?

Trouwens, wat is eigenlijk een acteur? Honderd typetjes. Honderd ledepoppen. Het is waar, een acteur kan, hoe begaafd ook, niet eigenhandig een mens de klei uit trekken. Maar hij kan lopen, eten en huilen als een mens. Bovendien kan hij hem hartstochtelijk laten lachen. Een acteur is daarom niet uitsluitend een spiegelbeeld, hij belichaamt ook de hoop.
Nu ik oud ben vraag ik mij af: waarom zou de hoop, met mij, straks moeten sterven? Beste Dood, eigenlijk zou je je moeten schamen! Nog nooit heb ik mij ertoe laten verleiden met iemand te marchanderen. Helaas, vandaag kruip ik in de huid van een koopman en doe je het volgende voorstel: Neem mijn ziel, maar laat mij acteren. Wat zeg je, goede Dood? Ik kan je niet verstaan. Zie ik daar, in het oosten, het eerste ochtendkrieken? Het was dus niet de Dood, daar aan mijn voeteneinde; ik was slechts in een diepe slaap gesukkeld.
Nu ben ik klaarwakker. En ik vraag me af: moet ik inderdaad zielloos verder, die laatste jaren? Nee, zo'n marionettenrol kan ik niet accepteren. Vrouw, weet jij misschien waar ik m'n scheermesjes heb gelaten?