Mijn modelgezinnetje

Vandaag ben ik zestien jaar gelukkig getrouwd. Wij hebben twee schatten van kinderen, een jongen van vijftien en een meisje van veertien. Zij hebben een behoorlijke opvoeding gekregen.

Het is trouwens altijd gezellig bij ons thuis. Woorden hebben wij nooit. Ik rook niet, drink niet en ben geen hoerenloper. Mijn echtgenote ging als maagd het huwelijk in en is een plichtsgetrouwe vrouw en moeder. De kinderen zijn natuurlijk niet aan de drugs. Mijn zoon draagt geen mes op zak en mijn dochter loopt niet op naaldhakken haar billen en borsten te etaleren.
En wat is het resultaat? Wij zijn de risee van de buurt. De kinderen worden uitgelachen en wij, opvoeders, worden voor ouderwets versleten.
Maar nu ben ik het zat. Ik weiger langer gratis en voor niets gelukkig te zijn. Geluk komt je niet zomaar aanwaaien. Wat ik er de afgelopen jaren allemaal voor heb moeten offeren en niet alleen in financiele zin. Altijd maar aardig zijn tegen dezelfde smoelen, altijd maar verrast kijken als je met Sinterklaas weer zo'n rottig stuk zeep hebt gekregen, nooit even lekker je dochter mogen pakken, nooit eens je zoon een lel mogen verkopen, nooit eens je vrouw aan de baas mogen uitlenen, zodat ik al in geen tien jaar promotie heb gemaakt.
Ik hou er mee op. Het drijven van een modelgezin als het mijne is pure topsport. En amateurisme is uit de tijd. Conclusie: dat verdomde geluk moet worden gesponsord.