Mijn normen, mijn waarden

Hoe om te gaan met vreemden? LE:

Nederlanders kunnen dat gelukkig helemaal niet. Of ze nu uit China, Indië, Turkije of Marokko komen, hoe men vreemdelingen moet behandelen, weet men niet. Als ze de boel maar schoonhouden, niet jatten, de bijbel lezen en zich niet mengen, is alles geoorloofd, en worden ze zelfs niet openlijk gediscrimineerd.
Omgekeerd is er ook geen vreemdeling die om weet te gaan met Nederlanders.
Nederlanders zijn namelijk rare mensen. Ze weten niet hoe ze moeten leven, ze schreeuwen alleen als ze dronken zijn, ze zijn altijd bang, ze zijn niet uit hun stoel te rammen en als het ergens in de wereld saai is, dan zijn er Nederlanders bij betrokken. Nederlanders kennen geen drama.
Een hongerstaking heeft dan ook geen enkel effect.
Een Nederlander zal altijd iemand in nood helpen. Wie honger heeft, kan gevoed worden, maar meer ook niet. Een hongerstaker die aangeboden eten weigert, kan derhalve op weinig sympathie rekenen. Hij kiest daar zelf voor. Prima. De verontwaardiging over asielzoekers die in hongerstaking zijn, valt dan ook erg mee. Het is een item op het journaal, er wordt eens een radio-uitzending aan gewijd, er komt een stukje over in de krant, maar dat is het dan. Als een hongerstaker sterft - ik geloof niet dat dat hier is voorgekomen of ik ben het vergeten - dan wordt er twee keer ‘Dit kan toch niet!’ geroepen en is het afgelopen.
Wat een asielzoeker hier het beste kan doen is: aanpassen.
Het klinkt als een vloek, maar het is nu eenmaal zo. Een asielzoeker die nergens last van wil hebben, moet zich aanpassen. Hij moet zorgen dat hij snel Nederlander wordt. Een vreemdeling in Amsterdam die zegt dat Ajax zijn club is, dat hij zaterdag alleen brood eet, dat hij keurig zijn belasting betaalt, en zich vooraan in de kerk laat zien, kan rekenen op ons aller mededogen.
'Kunnen we wat voor je doen, vreemdeling?’
'Ik wil graag een verblijfsvergunning, witte mijnheer.’
'Ik zal eens met de burgemeester praten.’
Dan wordt alles zo geregeld, als het maar onder het mom van liefdadigheid kan.
Als het 'volgens de wet’ moet, kun je niks beginnen.
Job Cohen is best een vriendelijke, humane staatssecretaris, maar zal onvermurwbaar zijn als hij asielzoekers die in hongerstaking zijn, hun zin moet geven.
De kerk heeft zijn symboliek verloren en is nu een extra buurthuis geworden voor alle gezindten. Zonder symboliek geen macht.
Wanneer je asielzoeker in Italië bent, zou ik je aanraden om naar de Sint-Pieter te gaan en je daar vast te klinken aan een of ander Mariabeeld en dan te gaan hongerstaken. Je moet er dan wel bij huilen en veel bidden. Binnen 24 uur krijg je welke verblijfsvergunning je maar wil, want Italianen hebben wel gevoel voor drama.
Aanpassen aan de Nederlandse samenleving is eigenlijk heel makkelijk, maar het zal niet gebeuren.
Een vreemdeling begrijpt namelijk niet de betekenis van 'ons’ woord 'vrijheid’. Hij kijkt om zich heen, ziet dat iedereen 'vrij’ is, maar dat is net de vrijheid die hij niet wil. Onlangs was ik in de Bijenkorf en zag ik dat een allochtoon (overigens al vrij opmerkelijk in De Bijenkorf) zijn vrouw verbood naar een grote advertentie van een half blote man in een onderbroek te kijken.
Een vreemdeling wil niets anders dan de vrijheid om geld te verdienen of niks te doen, maar dat wordt hem nou net iets te moeilijk gemaakt.
De Nederlandse tolerantie is eigenlijk niets anders dan lafheid in combinatie met onbegrip.
Dat is in wezen een heel mooie combinatie.
Het voorkomt oorlog, het voorkomt rassenrellen, het voorkomt drama. Het voorkomt ook een multiculturele samenleving - en dat is maar goed ook.
Leve onze normen en waarden.