Mijn politieke lessen

Ik leerde op school tijdens de biologieles dat bij rasvermenging de slechtste eigenschappen komen bovendrijven. Bij aardrijkskunde leerde ik dat een volk wordt gedefinieerd als een groep mensen die dezelfde taal spreken en in een bepaald gebied wonen en verblijven.

Bij geschiedenis leerde ik dat de hoogstaande Grieken onder de voet werden gelopen door de boerse Romeinen.
Bij Nederlands leerde ik dat vreemde woorden lower class waren (net als sterke werkwoorden trouwens) en dat die op een negatieve manier onze mooie taal beinvloeden. Je moest ze eigenlijk niet gebruiken.
En toch ben ik geen fascist geworden. Ik werd communist.
Ik ben al weer jaren geen communist meer. Toen ik studeerde werd ik razend verliefd op een meisje, Lydia, wier ouders D66 stemden en die zelf ook helemaal ‘in’ D-zes-zes was, en van de ene op de andere dag verraadde ik Lenin, Marcus Bakker, De Grote Roerganger, oom Ho en Fransje P. die ik bij de Socialistische Jeugd had leren kennen, altijd een grote leren motorjas droeg en je nooit iets vroeg, maar je altijd beval: 'Jij moet morgen colporteren! Jij moet morgen op de vergadering aanwezig zijn.’ En als er dan ruzie kwam, leefde hij op.
Maar D66 ging mij in 1970 te ver. Hoewel… De ouders van Lydia waren zoals gezegd betrokken bij de 'oprichting’ van D66 en waren toen 38 jaar oud, dus twee jaar jonger dan ik nu. De moeder van Lydia was een mooie vrouw, maar uit een andere wereld dan ik kwam. Lydia en haar moeder gingen met elkaar om als vriendinnen; en Hans (de vader van Lydia) behandelde mij ook als een gelijke, een vriend. Ik werd smoorverliefd op Lydia vanwege die sfeer bij haar thuis.
Soms kwam Hans van Mierlo zelf op bezoek, en Hans Gruyters heb ik daar ook wel gezien. Er werd, herinner ik me nu, wel eens gepraat over een journalist die Theo Stibbe heette en die bij De Groene had gewerkt maar zelfmoord had gepleegd. Ook viel bij de ouders van Lydia wel eens de naam van Hans van Sweeden, een dichter die ook zelfmoord had gepleegd.
Ik genoot van die artistiek-politieke geile sfeer in dat huis, al waren er dingen die ik onbegrijpelijk vond, hoewel ik al achttien was. Zo vree de moeder van Lydia op een feest rustig met andere mannen en werd ze totaal dronken - en niemand zei er iets van. Maar in wezen vond ik dat ook fantastisch. Hoe gek het ook klinkt: D66 stond voor mij toen voor een eigenaardig soort aantrekkelijk links - redelijke mensen met een artistieke begaafdheid die iets nieuws wilden.
Ik werd van communist PvdA'er, want D66 vond ik toch te ballerig. Twee jaar later verloor ik mijn hart aan de PSP en die partij ben ik altijd trouw gebleven. Ik mis die partij nog vaak.
Maar ook had ik geheime, diep geheime gedachten waarvan ik zelf wist dat ze te dom voor woorden waren, maar die wel eens door me heen schoten. Ik was communist omdat me dat een menselijke ideologie leek. (Iedereen gelijk.) Maar… Zou het echt zo zijn dat bij rasvermenging de slechtse eigenschappen kwamen bovendrijven? Ik was ook van gemengd ras. Ik had de hele dag een grote lust tot neuken. Was dat wel normaal of was ik seksueel abject? Kon je dat aan me zien? Was ik eigenlijk niet een soort Indische Romein, terwijl de echte blanke Nederlanders verstandige Grieken waren? Hadden de fascisten niet eigenlijk gelijk toen ze zeiden dat bloed en bodem van zo groot belang waren om een sterk mensenras te kweken?
Het leek me maar het beste in mijn studentenkring nooit het fascisme ter sprake te brengen. Er heerste al zo'n verdachte sfeer bij sommigen onder ons en ik had al meer dan eens dom gelachen toen ik weer 'bruine aap’ werd genoemd.
Er kleefde iets aantrekkelijks aan dat domme meelachen van mij. Ik kon zo gewoon met ze blijven meedoen.
Ja, de slechtste eigenschappen kwamen bij mij bovendrijven.