Mijn verontschuldigingen!

Afgelopen zondagochtend heb ik in mijn halfslaap besloten om, zodra ik zou ontwaken, te doen alsof ik iedereen voor de eerste keer onder ogen kwam. Ik bleek naast een dame van middelbare leeftijd te liggen. Zij noemde mij honneponnetje. Ik verzocht haar onmiddellijk mijn bed te verlaten.

Terwijl zij in tranen richting badkamer verdween, bekeek ik met gemengde gevoelens haar treurig stemmende figuur. Zij had niets van de gracieuze vormen waarvan ik net nog had gedroomd.
Vervolgens inspecteerde ik mijn woning, benieuwd of ik nog voor meer onaangename verrassingen zou komen te staan. In de zijkamer trof ik twee pubers aan. Zij rookten een sigaretje en tutoyeerden mij vrijelijk. Verder zeurden zij om geld.
Ik vluchtte de tuin in. Woef, zei een mij eveneens onbekende hond en kwispelde met zijn staart. Een aardig beest, dacht ik bij mijzelf en voerde hem de huiskamer in. Wij liepen langs een manshoge spiegel op de overloop. Daarin zag ik een individu dat mij allerminst beviel. Het was een wat vadsige veertiger met een rood gezicht en wallen onder zijn ogen.
Dat is geen gezelschap voor jou, bedacht ik, zodat ik besloot onmiddellijk met dit spelletje op te houden. Nu wist ik weer dat ik gelukkig getrouwd was, benevens vader van twee jongens die in de praktijk mijn beste vrienden waren. Ik gaf de hond dus een ferme schop en besloot mij bij mijn dierbaren te verontschuldigen voor mijn ochtendhumeur.