Een paar dagen geleden belde een Antilliaanse vrouw hier vanuit de kerk voor een ambulance. De persoon voor wie werd gebeld, was illegaal, dus dat ging verschrikkelijk moeizaam. Ze wilden eigenlijk niet komen. In de daaropvolgende woordenwisseling riep de man van de ambulance iets over ‘jullie’ die uitmaken wat ‘wij’ – Nederlanders dus – moeten doen. Dat wij-jullie-gevoel vind ik onaanvaardbaar. Ik probeer daarom altijd inclusief te denken, maar het is een voortdurende oefening in het wij. In het begin wist ik ook niet beter dan dat moslims dwalen.

Het gevoel van de kerk als thuis heb ik gekend, maar ben ik kwijtgeraakt. Tegenwoordig voel ik me ook met mensen daarbuiten volkomen happy. Vooruit, in de Pauluskerk met al die vluchtelingen, illegalen, drugsgebruikers en daklozen, daar ben ik mij thuis gaan voelen. Tegelijkertijd realiseer ik me dat een groep mensen in Rotterdam het er totaal niet mee eens is en ons hier weg wil hebben. Ik moet oppassen dat ik dan niet zelf een tegenstelling van wij tegen jullie creëer. Dat vraagt dus om een gesprek en begrip voor elkaar. Met Leefbaar Rotterdam is dat niet gelukt. We hebben met hen de afgelopen jaren in een permanente staat van oorlog verkeerd.

Hans Visser is dominee van de Pauluskerk in Rotterdam