Mijnmagnaat graaft zich de Australische politiek in

Canberra – Lang leek het een lusteloos verkiezingsjaar te worden in Australië. Een politicoloog peilde onlangs dat 64 procent de campagne negeert en er is weinig liefde voor beide grote landelijke partijen. De Labor-regering is zo impopulair dat de liberale oppositie waarschijnlijk makkelijk zal winnen, maar zelfs conservatieve stemmers geven aan de oppositieleider te wantrouwen.

Clive Palmer, een van Australië’s rijkste mijnmagnaten, wierp zich deze maand op als toekomstig premier. Zijn Palmer United Party is nieuw, al is de kleurrijke Palmer nauwelijks een redelijk alternatief te noemen. Maar zeker in zijn conservatieve thuisstaat Queensland maakt Palmers pup kans op de tegenstem. En bovenal, een deel van het electoraat kijkt inmiddels weer met een half oog en opgetrokken mondhoeken naar de campagne.

In de politiek is Palmer kersvers, maar een publiek figuur is hij al langer. Als mijnmiljardair, maar de laatste jaren toch vooral dankzij zijn excentrieke hobby’s. Zo laat hij een replica van de Titanic bouwen die in 2016 van Sout­hampton naar New York moet varen. Passagiers op de Titanic II zullen jaren-twintigkleding dragen en een elfgangenmenu eten dat stamt uit 1912.

Verder heeft Palmer zijn zinnen gezet op een eigen Jurassic Park, dat bij gebrek aan levende dinosaurussen vooralsnog wordt bevolkt door huizenhoge robots. Er staan inmiddels een bewegende Tyrannosaurus Rex en een Omeisaurus op zijn landgoed. Palmer heeft er nog 117 op bestelling. Professor Palmer, trouwens, want zo laat hij zich noemen nadat hij ooit een eredoctoraat van een kleine universiteit ontving.

Maar Palmer heeft zeker een aantal ideeën die niet geïnspireerd zijn door Hollywood. Hij belooft de nieuw ingevoerde mijnbouwbelasting te schrappen. Maar interessanter is dat hij ooit gebrouilleerd raakte met de Liberalen in zijn thuisstaat en er nu alles aan doet om die partij te dwarsbomen. Hij is een fel tegenstander van de inkrimping van overheidsvoorzieningen die Queenslands liberale regering doorvoert. En dat is een populair standpunt.

Toch is het niet waarschijnlijk dat de pup ook maar in een enkel kiesdistrict een meerderheid haalt, wat niet betekent dat Palmer geen politieke factor kan zijn. Australië kent opkomstplicht en als ludieke protestpartij heeft Palmer goede kaarten. Zeker omdat hij heeft aangekondigd geen van beide grote partijen te zullen steunen. Zolang hij zijn persconferenties voor zijn T-Rex blijft houden zal hij dat verhaal de komende maanden uitgebreid kunnen vertellen.