Minder geld?

‘We zijn veel te materialistisch geworden.’
Ik vind dat geloof ik niet. Ik hou van meer en beter. Ik denk zelfs dat meer en beter, groei dus, noodzakelijk is.
Maar!

Medium opheffer 25 11

Waarschijnlijk omdat ik al wat ouder ben, vind ik bijvoorbeeld de gezondheidszorg het grootste probleem van onze samenleving.
Krijg ik nog wel de goede zorg? Kan ik direct worden geopereerd? Dekt mijn verzekering straks mijn verzoek om hulp? Zijn de ziekenhuizen wel goed? Ik kan zo duizend vragen verzinnen waar ik mee zit.
Stel dat ik een goede gezondheidszorg zou kunnen krijgen als de ziektekosten nog eens tweeduizend, zeg drieduizend euro per jaar per persoon zouden stijgen. Heb ik dat ervoor over?
Ik wel.
Maar ik denk dat het politiek onhaalbaar zou zijn. De laagstbetaalden zouden het niet kunnen opbrengen. Oké, stel dat we die ontzien, waardoor wij vierduizend per jaar per persoon meer zouden moeten betalen. Zou ik dat dan doen?
Ik wel.
Ik zou dan ook moeten bezuinigen.
Wat zou ik niet doen? Ik zou niet op vakantie gaan, omdat ik toch straks liever een goede zorg heb dan een huisje in Cortona in Italië. Ik ga wel in het Vondelpark op een grote handdoek liggen met een boek, of anders thuis voor de buis hangen.
Met die vakantie heb ik de vierduizend euro zorgkosten er al uit, denk ik - zonder dat ik daar noemenswaardig onder heb geleden. (Integendeel: vorig jaar niet weggeweest, heerlijke vakantie thuis gehad.)
Stel dat ik nog eens vijfduizend euro zou moeten bezuinigen, vanwege de crisis in de wereld.
Dan wordt het nijpend, wat zou ik laten vallen?
Ik denk dat ik mijn kleren veel meer zou afdragen. Als ik een gat in mijn spijkerbroek heb, koop ik een nieuwe spijkerbroek. Ik denk dat ik per jaar drie spijkerbroeken, van ongeveer 120 euro per stuk, koop. Dat zet geen zoden aan de dijk. Maar ik kan best veel minder kleren kopen of tweedehands aanschaffen. Scheelt pakweg duizend euro. Ik zou mijn kranten- en weekbladenabonnementen opzeggen. Duizend euro. Ik zou geen boeken meer kopen, of alleen tweedehands. Scheelt duizend euro. Ik zou niet meer uit eten gaan. Tweeduizend euro. Let wel, dan heb ik in totaal negenduizend euro bezuinigd. Nu weet ik ook wel dat er maar heel weinig mensen zijn die dit kunnen, maar de vraag aan mezelf is waarom ik dit niet doe?
Als ik dit alles mis, word ik namelijk niet heel erg ongelukkig.
Dat weet ik, want er was een tijd dat ik me niks kon permitteren.
Pleit ik nu voor minder geld?
Nee, integendeel. Hoe meer geld ik heb, hoe verfijnder ik mijn leven kan leiden. En verfijning is een mooi levensdoel. Met veel geld ben je ook vrijer, en vrijheid is vermoedelijk mijn allerhoogste doel.
Ik wil miljonair worden. (Wil minstens vijf miljoen, heb ik berekend, maar dit een andere keer.)
Bovenstaande berekeningen heb ik nooit opgeschreven, maar altijd in mijn hoofd gemaakt. (Als ik dit jaar niet op vakantie ga, kan ik een computer kopen. Wat wil ik liever?)
Als freelancer verdien ik nu redelijk, maar ik heb geen pensioen opgebouwd. Dus ik denk ook wel eens: straks heb ik een klein beetje AOW en moet ik van veel afscheid nemen, en misschien moet ik dan ook wel in een caravan gaan wonen.
Die gedachte - dat is het eigenaardige - baart me maar geen zorgen, zolang er maar aan andere randvoorwaarden wordt voldaan: dat ik mijn dokters- en ziekenhuiskosten kan betalen, dat ik het eten voor de hond en de poezen en hun dokterskosten kan betalen, dat ik een computer heb, een printer, een pen, papier, wat vrienden, wat geld om wat eten en drank te kopen.
Dat is het. Ben ik een romanticus?