Minder gezeur, meer solidariteit

Internationale Vrouwendag afschaffen! riep Alice Schwarzer bij de honderdste verjaardag van deze dag. Voor haar is de glans er vanaf, want ‘het wordt alleen nog gevierd in Oost-Europa als veredelde socialistische moederdag’.
De éminence grise van het Duitse feminisme heeft ongelijk. Er is alle reden om stil te staan bij de positie van vrouwen. Van structurele loonsverschillen tussen mannen en vrouwen, het achterblijven van vrouwen in topposities tot de financiële val van niet-werkende moeders na een scheiding.

Maar er speelt méér. Al langer gist er binnen feministische kringen een kwestie die neerkomt op de stelling dat vrouwen door de emancipatie niet gelukkig zijn geworden. De Britse feministe Natasha Walter stelt in haar pas verschenen boek Living Dolls: The Return of Sexism dat het feminisme vooral gunstig uitpakt voor mannen. ‘Ooit geloofden we dat als we maatschappelijke gelijkheid zouden regelen het seksisme zou verdwijnen. Ik geef inmiddels toe dat we ons hebben vergist. Er is een generatie vrouwen ontstaan die denkt dat hun - perfecte - lichaam het enige paspoort is tot succes. Zestig procent van de meisjes ambieert om topmodel te worden en slechts een kleine groep vrouwen maakt carrière. En die groep is bovendien ongelukkig.’

Hetzelfde wordt geconstateerd in Frauen im Glücksparadox in de Berliner Zeitung. ‘Terwijl werkende vrouwen lijden aan depressies en aan burn-out, voelen mannen zich, parallel aan de emancipatie van de afgelopen decennia, toenemend tevreden. Ze scoren in hun werk beter maar voeren in het huishouden geen spat uit.’ Concluderend: Freiheit macht Stress.

Wat een gezeur. Vrouwen zitten massaal in de collegebanken, hebben gelijke kansen op de arbeidsmarkt en gaan nu klagend ten onder in deeltijdbanen en aan ergernissen over hun mannen die nooit de wc-borstel hanteren of over een gebrek aan tijd voor koffieochtenden met vriendinnen.

Toch is het een serieus vraagstuk, want kennelijk blijft de samenleving te masculien georganiseerd en ervaren vrouwen dat als een spagaat. Of zijn misschien de grenzen van emancipatie - voorlopig - bereikt en moeten we onder ogen zien dat veel vrouwen liever niet willen voldoen aan de genormeerde gelijkheidsidealen?

Tegelijk reduceert de realiteit in andere delen van de wereld deze problematiek in een klap tot verwend getob. The Economist beschrijft deze week in het schokkende artikel Gendercide, what happened to 100 million baby girls? hoe in China en omringende landen in de afgelopen jaren naar schatting honderd miljoen meisjesbaby’s zijn geaborteerd, omgebracht of tot stervens toe zijn verwaarloosd. De vernietiging is het gevolg van een historische voorkeur voor jongens en de technologische mogelijkheid om voor twaalf dollar een foetus te scannen op geslacht. Massa’s ongetrouwde jongemannen voorspellen volgens het weekblad weinig goeds: hogere misdaadcijfers, seksueel geweld en vrouwenhandel zijn in die landen eerder regel dan uitzondering.

Of een bericht van vorige week. Maleisië organiseert een internationale conferentie over de vraag wanneer het gerechtvaardigd is om vrouwen die de sharia overtreden met stokslagen te straffen. Dat wordt niet ingegeven door twijfel aan het straffen zélf - voor bijvoorbeeld (vermeend) overspel of ‘onzedelijke kleding’ in het openbaar - maar door de vraag of slaag wel hélpt. Het is absurd dat sommige westerse feministen de intrinsieke sekseongelijkheid binnen de islamitische rechtsspraak goedpraten.

Een beetje internationale solidariteit is op haar plaats. De focus moet liggen op de belabberde situatie van vrouwen verder van huis. Op de vrouwenhandel vanuit Oost-Europa, op de islamitische rechtbanken en op al die mensen met potentie die niet eens geboren mogen worden.