Minister Wilders

Dankzij Geert Wilders staat Nederland weer op de politieke wereldkaart. In de International Herald Tribune (8 oktober) noemt de columnist Roger Cohen hem de ‘global rock star’ van de beweging tegen de islam.

‘Hij is even schaamteloos als Mahmoud Ahmadinejad, en daarbij ook de enige politicus in het Westen die er duidelijk plezier in heeft en die weet hoe de fascinatie van de media voor een deugniet (rogue) moet worden geëxploiteerd.’ Zo hoor je het eens van iemand anders. Cohen komt dan met een reeks citaten uit het gesproken oeuvre. De islam is achterlijk, een totalitaire ideologie en we moeten ervoor oppassen dat New York niet in New Mecca verandert. Overigens vindt hij het een goede zaak dat Wilders nu als gedoger een afgeleide regeringsverantwoordelijkheid draagt. Op die manier wordt het recht op vrije meningsuiting onderstreept, en hij verwacht dat de opruier (rabble-rouser) door zijn nieuwe rol wat zal worden gekalmeerd. Dat lijkt me optimistisch.
Ook The Economist van deze week besteedt uitvoerig aandacht aan onze halve revolutie. De correspondentie uit Den Haag is genuanceerd. Het nieuwe kabinet heeft zich niet gewaagd aan ingrijpende economische hervormingen. Sweder van Wijnbergen wordt geciteerd: 'Dit is het conservatiefste, het meest anti-hervormingsgezinde kabinet van de afgelopen veertig jaar.’ Maar de verworvenheden van onze traditionele tolerantie - euthanasie, abortus en het homohuwelijk - blijven onaangetast. Alleen de coffeeshops moeten het ontgelden. Je moet er lid van zijn om binnen een beetje te kunnen blowen, en buitenlanders mogen er niet meer in. Om de misdaad in een aantal stadswijken te bedwingen komen er drieduizend agenten bij. In de buitenlandse politiek zal het land zich verder van Europa verwijderen. En dan komt de conclusie. Dit nieuwe kabinet steunt in hoge mate op de kiezers buiten de grote steden, 'sociaal gezien een grote conservatieve club, bang voor de sociale en economische veranderingen die de globalisering met zich mee kan brengen. In plaats van deze kiezers te helpen bij het onder ogen zien van de nieuwe uitdagingen heeft dit kabinet ervoor gekozen hun angsten te exploiteren.’
Ook Charlemagne, de columnist van The Economist voor Europese zaken, wijdt aandacht aan de nieuwe Nederlandse toestanden, en ook hij begint met een bloemlezing citaten, deze keer gehaald uit het proces tegen Wilders. De koran is het Mein Kampf van een godsdienst. Het doel van de islam is de westelijke beschaving te onderwerpen en te vernietigen. Enzovoort. Voor een Nederlands publiek is het langzamerhand allemaal een beetje ouwe koek geworden maar het buitenland moet er nog aan wennen.
De nieuwe internationale aandacht wordt ook veroorzaakt doordat daar partijen verwant aan de PVV in opmars zijn. De laatste aanwinst wordt genoteerd in Zweden: de anti-immigratie partij van Jimmie Akesson. Een paar weken geleden heeft hij bij parlementsverkiezingen 4,6 procent van de stemmen gewonnen. Akesson beschouwt de groei van de moslim-immigratie als de grootste buitenlandse bedreiging sinds de Tweede Wereldoorlog. De verkiezingscampagne is met rellen gepaard gegaan. Op een televisiespotje, dat eerst door een zender werd geweigerd, is te zien hoe voor het uitkeringsloket een groep in boerka gehulde vrouwen een blanke gepensioneerde uit de rij slaat.
In Duitsland heeft het voormalig bestuurslid van de Bundesbank, Thilo Sarrazin, de nieuwe toon gezet met zijn boek Duitsland heft zichzelf op, waarin hij onder andere bewijst dat de moslims de Duitsers dommer maken. Er is intussen een nieuwe partij opgericht, Die Freiheit, door de afvallige christen-democraat René Stadtkewitz. Bij die gelegenheid verklaarde Wilders dat ook de Duitsers hun identiteit tegen de islamisering moeten verdedigen. Nieuwe bijval krijgt onze politicus uit Amerika. De ultraconservatieve Washington Times heeft deze week in het proces tegen hem aangedrongen op vrijspraak. En Richard Pipes, vooraanstaand neoconservatief denker en destijds een van de intellectuele steunpilaren van George W. Bush, noemde hem 'de belangrijkste levende Europeaan van deze tijd’. Waarin een klein land groot kan zijn.
Wilders is geen oplossing maar een probleem, schrijft Charlemagne. Hij ziet een andere uitweg. Waag het erop, redeneert hij ongeveer. Misschien is het soms een betere strategie om dergelijke uiterst rechtse leiders regeringsverantwoordelijkheid te laten dragen, zodat hun ideeën aan de werkelijkheid kunnen worden getoetst en hun persoonlijkheid onder die omstandigheden de volle publieke aandacht krijgt. Misschien is het een hachelijk experiment, maar het kan ook zijn dat de extremen erdoor worden getemperd. Dus werp de teerling en benoem Wilders tot minister van Buitenlandse Zaken. Hoe lang zal hij het volhouden de wereld te vertellen dat de koran moet worden verboden?
Dit laatste niet lang, denk ik. Maar laten we ons niet vergissen. De kracht van Wilders komt niet voort uit internationale bijval. De grondslag van zijn succes is de unieke manier waarop hij in zuiver Nederlands zijn peilloos ontevreden en verongelijkte kiezers aanspreekt. Al was heel Nederland moslimvrij, die verongelijktheid blijft.