Ministry of Silly Laws

Londen - Naar het koninklijk paleis fietsen, zoals minister Piet-Hein Donner dat soms deed, is hij niet direct van plan, maar David Cameron voelt er weinig voor om zich voortdurend te laten vervoeren in een geblindeerde Jaguar, geëscorteerd door Scotland Yard. Waar mogelijk begeeft de nieuwe Britse premier zich daarom fietsend door de Londense binnenstad, bijvoorbeeld wanneer hij van zijn ambtswoning naar het parlement moet om Kamervragen te beantwoorden. Andere bewindslieden zullen zijn voorbeeld volgen. Dit past bij de nieuwe bescheidenheid wat betreft het machtsvertoon van politici. De liberale notie dat de burger vrij moet zijn om te doen wat hij wil zolang hij anderen maar niet schaadt gaat goed samen met de Conservatieve liefde voor een terughoudende overheid.
Het symbool van deze symbiose is het afschaffen van de identiteitspasjes, een van de voornaamste punten in de Queen’s Speech. Bij oudere Britten, onder wie Hare Majesteit zelf, roept dit voornemen herinneringen op aan 1951, toen de herkozen Winston Churchill een vreugdevuur van de in de oorlog ingevoerde identiteitskaarten aankondigde, ‘to set the people free’. Door middel van een alomvattende Freedom Bill wil de huidige regering voorts een einde maken aan grote bestanden vol gegevens over burgers en de wildgroei van straatcamera’s tegenhouden en voorkomen dat rijke individuen of bedrijven misbruik maken van de beruchte lasterwetgeving. Politieagenten hoeven geen onzinboetes meer uit te delen om hun bonus veilig te stellen.
De plannen maken deel uit van een grootscheepse democratiseringsgolf. Vice-premier Nick Clegg heeft zichzelf, niet zo heel bescheiden, in de traditie geplaatst van Earl Grey, die het Verenigd Koninkrijk niet alleen heeft verrijkt met de kruidige thee, maar ook met de Great Reform Act van 1832. Historisch gezien is het misschien nauwkeuriger om te spreken over een terugkeer van de tijd voordat New Labour het wetboek dagelijks met paniekwetgeving aanvulde, de woorden van de Romeinse consul Publius Tacitus negerend dat de toename van het aantal wetten meestal gepaard gaat met corrumpering van de macht. Clegg heeft kiezers zelfs uitgenodigd om overlast veroorzakende wetten aan te dragen.
Daarbij valt te denken aan de draconische antirookwetgeving en de licentiewet, die van het georganiseerde gemeenschapsleven een dure en bureaucratische hindernisbaan maakt. Daarnaast willen veel mensen af van de Vetting & Barring Scheme. Uit angst voor pedofielen moet iedereen die met kinderen omgaat, van de voetbalvader tot de koffiejuffrouw, zijn of haar strafblad laten natrekken. Uiteraard komen ook veel Brusselse wetten ter sprake, iets waar de Eurofiel Clegg het niet over had. Hoe dan ook, veel rijksambtenaren zullen overbodig worden, maar misschien moet voor hen 'the Ministry of Silly Laws’ worden opgericht, waar ze geen wetten maken maar afschaffen.