Mislukte oorlogen

Het afgelopen weekeinde waren er een paar mooie, nostalgische fragmenten op de televisie. Ik bedoel niet de historische opnamen van de Titanic, maar de reportage van de feesten in de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang. Het was honderd jaar geleden dat Kim Il-sung werd geboren, de grondlegger van de volksrepubliek Noord-Korea. Daar marcheerden een paar duizend soldaten in een volmaakte paradepas, een colonne tanks rolde onverzettelijk voorwaarts en een mevrouw van de nationale televisie gaf op dramatische toon verslag van het gebeuren. Ten slotte de toespraak van de nieuwe leider, een dik snotneusje. Dit alles tegen een achtergrond van een paar enorme standbeelden en gigantische gebouwen in stalinistische stijl. Even was de Koude Oorlog terug. It made me feel so young.

Noord-Korea zal met die strijdkrachten vervaarlijke bedoelingen hebben. Misschien heeft het een kernwapen. Maar waartoe dient dit allemaal? Kort voor het feest was de lancering van een raket mislukt. Het volk lijdt honger, er zijn concentratiekampen, het land krijgt voedselhulp. In feite is Noord-Korea een groot openluchtmuseum waarin je een indruk kunt krijgen van hoe de toestand in de landen achter het IJzeren Gordijn was, toen de Koude Oorlog op z’n hevigst woedde. Wat kan in deze tijd het land nog met zijn enorme militaire macht doen? Niets.

De volgende oorlog begint waar de vorige is geëindigd. Dat is een oude wijsheid van ervaren krijgskundigen, die daarmee de zittende machten aan het verstand wilden brengen dat tijden veranderen. Er is altijd een kans op een totale verrassing. De Eerste Wereldoorlog werd voornamelijk gevoerd in de loopgraven. Om op de volgende voorbereid te zijn, bouwden de Fransen de Maginotlinie en de Duitsers de Westwall. Zo werden deze twee naties onverslaanbaar. Een vergissing. De strategen van Hitler bedachten de Blitzkrieg: tankcolonnes die een onweerstaanbare doorbraak forceerden en een superieure luchtmacht die het achterland aanviel. Binnen een half jaar was West-Europa tot bezet gebied geworden. In de Sovjet-Unie werden de nazi’s verslagen. De Wehrmacht was niet opgewassen tegen de onmetelijke Russische ruimte.

De dekolonisatie, pas goed begonnen in 1945, heeft de techniek van de guerrilla doen herleven. De kolonisator werd definitief ontmaskerd als de bezetter, met een overmacht aan troepen en conventionele wapens. Het nationalistische verzet kwam voort uit het volk. Deze tegenstander kende het terrein veel beter en had een hoger moreel. Dat bleken in de loop van enige decennia de doorslaggevende voordelen te zijn, nadat de koloniale periode ongeveer drie eeuwen had geduurd. De Vietnamese oorlog was een mengvorm, waarbij de opstandelingen ideologisch waren geïnspireerd en guerrillatechnieken gebruikten, terwijl de Amerikanen voornamelijk aan de conventionele oorlog vast­hielden. Denk aan de bombardementen op Hanoi en het gebruik van agent orange, het ontbladeringsmiddel dat de Vietcong van zijn schuilplaats in de jungle moest beroven. Het bleek kankerverwekkend te zijn. Militair effect heeft het niet gehad.

In 1990 werd Koeweit veroverd, door Saddam Hoessein. President George Bush sr. stichtte eerst de Nieuwe Wereldorde die intussen vergeten is en begon op 15 januari 1991 de oorlog tegen Irak, met een strategie bedacht door generaal Colin Powell. Aanvallen met een overweldigende overmacht. Deze operatie Desert Storm, in feite een conventionele Blitzkrieg, met een leger van zevenhonderdduizend man en 3500 tanks, werd een groot succes en Bush was zo verstandig om niet naar Bagdad op te rukken, waarmee hij de feitelijke bezetting van een Arabisch land heeft vermeden. De grote ommekeer is gekomen na 9/11, toen Bush jr. in het Tora Bora-gebergte van Afghanistan al-Qaeda wilde verslaan. Die operatie had geen succes maar daarmee was wel de oorlog in Afghanistan begonnen. Die werd verwaarloosd omdat de massavernietigingswapens van Saddam Hoessein in beslag moesten worden genomen terwijl in de loop van die operatie Irak ook tot een moderne democratie zou worden hervormd. Er waren geen mvw’s, Irak heeft geen moderne democratie die aanstekelijk op de rest van het Midden-Oosten werkt, maar wel is een jaar of elf geleden een nieuw soort oorlog geboren. Die duurt in Afghanistan voort, is in Irak officieel afgelopen zonder dat daar de gewenste resultaten zijn bereikt.

Het doel van het Westen is tweeledig. Er moet een vijand worden verslagen en tegelijkertijd willen we een cultureel-politieke revolutie tot stand brengen. De militaire operaties worden uitgevoerd met steeds geavanceerder wordende technieken die het gebruikelijke resultaat hebben: dood en verderf. Een resultaat daarvan is dat het betrokken volk gestimuleerd wordt in zijn verzet tegen de vreem­delingen die steeds meer als bezetters worden gezien. Voor het probleem van deze innerlijke tegenspraak heeft het Westen nog geen oplossing. Het resultaat is averechts: onze publieke opinie krijgt er genoeg van. Onze soldaten worden op het thuisfront verslagen.