Mobiel wonen na de Paradise-brand

Quartzsite, Arizona – De dag dat de branden in het Californische Paradise tientallen dodelijke slachtoffers maakten, was Joni Clark Stellar bij haar zus in Los Angeles op bezoek. Haar huis brandde af, inclusief haar spullen en herinneringen; het enige dat ze daarna nog had waren haar auto, haar hond, een tas kleren en haar tent.

Voorlopig zonder plek om naartoe terug te keren, logeerde de 62-jarige Stellar eerst een aantal weken bij haar zus. Maar toen ze merkte dat ze die in de weg begon te zitten besloot ze de Amerikaanse wildernis op te zoeken en in haar tent te slapen. Het beviel haar goed. Begin januari bezocht Stellar daarom een bijeenkomst in Arizona van mensen die permanent in hun voertuigen wonen, om te kunnen beslissen of dit is hoe ze haar eigen toekomst ziet.

‘Vanwege klimaatverandering en alle gevolgen daarvan denk ik dat het beter is voortaan flexibel te zijn’, vertelde ze tijdens die bijeenkomst. ‘Wetenschappers verwachten namelijk dat extreem weer alleen maar vaker zal voorkomen.’

Stellar was dan ook niet verbaasd dat het mis ging in Paradise; het zat er volgens haar al jaren aan te komen. Droge periodes werden langer, zomers heter. Sowieso is Stellar al vaker in haar leven met natuurgeweld geconfronteerd: in de jaren tachtig woonde ze in Boulder, Colorado, waar haar huis overstroomde na hevige regenval.

Met het geld dat Stellar krijgt van de verzekering voor haar huis in Paradise wil ze een ruime camper kopen, met gemakken als een douche en een keukentje. Vrijwel overal in de Verenigde Staten zijn RV-parks te vinden: plekken waar je tegen een kleine vergoeding een camper parkeert en water- en elektriciteitsaansluiting hebt. Met goed internet op je telefoon kun je dan zo vanuit je mobiele huis werken. In Paradise zag Stellar al mensen die op die manier leefden. Zij waren de enige inwoners die veelal goed uit de branden kwamen: zij konden met huis en al wegrijden. Sommige buren uit haar afgebrande wijk overwegen nu hetzelfde te doen.

Toch maken vrienden zich zorgen om Stellar, vertelt ze. Ze vragen zich af of het niet gevaarlijk voor haar is, zo alleen in de wildernis. Is ze niet een beetje verdwaald door de schrik? Wijzend op de langarmige cactussen rondom de kampeerplek en de bergketens verderop zegt ze: ‘Dit is een prachtige plek. Ik voel me hier veiliger dan in de stad, als vrouw alleen.’