Modern kwartet

Kwartetten is een bezigheid die met uitsterven wordt bedreigd. In het gezin van Baily Kipper, de elfjarige beeld- en geluidsmanipulator uit de gelijknamige tv-serie die de VPRO op zondagochtend uitzendt, kan alleen de hopeloos ouderwetse moeder op het idee komen van een spelletje kaart. Er is maar één manier waarop ze haar zoon zover krijgt: door in huize Kipper de stroom af te sluiten. Zonder elektriciteit kan Baily niks doen op zijn geheime digitale montagezolder, waar hij zijn videodagboeken monteert.

En is hij een makkelijke prooi voor het verplichte kaarslichtvermaak dat moeder Kipper inzet om het contact met haar zoon nieuw leven in te blazen. Terwijl zijn moeder denkt dat ze samen een kwaliteitsuurtje doorbrengen, staart Baily somber in zijn hand vol kaarten, peinzend over een alternatieve energiebron om weer verder te kunnen monteren.
Voor Nederlandse Baily’s en hun moeders is er nu newMetropolis. Het vrolijke, als boot vermomde wetenschapscentrum biedt gezinnen een nieuwe mogelijkheid om via het kwartetspel te worden herenigd. Het computerkwartetspel op de begane grond biedt plaats aan acht personen. Nee, het is geen grote tafel waar het gezin zich omheen kan scharen. De computers die aangesloten zijn op dit overzichtelijke netwerk staan zo opgesteld dat de deelnemers elkaar de rug toe moeten keren. Zo kan tenminste je moeder niet zien hoeveel chips je in één keer in je mond hebt gepropt.
Of toch? Iedere computer is voorzien van een miniscuul cameraatje. Midden op het beeldscherm, dat een overzicht biedt van de kaarten in jouw ‘hand’, kun je het beeld oproepen van iedere tegenstander. Via een sprieterig microfoontje kun je vervolgens 'live’ met elkaar communiceren. Intrigerend is dat je de tegenstander niet kunt aankijken, wat je ook probeert. Het cameraatje filmt de computerende persoon schuin van boven. Als je zelf recht in de camera kijkt, kun je niet meer naar de persoon op het beeldscherm kijken. Omdat je elkaar niet in de ogen kunt kijken, vervalt dat deel van het spel dat te maken heeft met liegen, bluffen en jezelf verraden. In dit systeem kun je elkaar alleen maar bespieden. Om te kijken hoeveel chips je moeder in één keer in d'r mond heeft gepropt.
Voor spieken is dit computerkwartet wel weer heel goed geschikt. Terwijl je tegenstander verwoed probeert om jou op te roepen en dus helemaal in de apparatuur is verdiept, sluip jij van je plaats weg om even een blik te werpen op de overzichtelijke uitstalling van kaarten op zijn/haar beeldscherm. Het is absoluut onmogelijk om deze beeldschermbrede 'hand vol kaarten’ voor spiekers af te schermen. Voor veel beginners op het gebied van het computerkwartet is dit spieken de enige mogelijkheid om iets van elkaars kaarten te weten te komen. Want hoe simpel het spelletje ook lijkt, het is nog behoorlijk ingewikkeld om elkaar via het computersysteem kaarten af te troggelen.
'Hallo! Hallo!’ roepen twee oudere echtelieden die slechts twee meter van elkaar zijn verwijderd met veel volume door hun beider microfoontjes. 'Jij hebt een schoppentien’, roept de vrouw hebberig. 'Hoe weet je dat?’, antwoordt de man verontwaardigd. 'Ik heb net bij je gespiekt’, giechelt de vrouw. Voor de digitale jeugd is het natuurlijk allemaal weer kinderspel. 'Hé mevrouw’, roept mijn computerende buurman van de leeftijd van Baily. 'Wilt u mijn kwartet hebben?’ Met een paar snelle handelingen transporteert hij de handvol kaarten naar mijn computer. Het verkregen kwartet beloont mij met een verlenging van de speeltijd. Maar ik blijf tevreden achter mijn beeldschermbrede kwartet zitten. Dit neemt voorlopig niemand mij af. Zolang ik tenminste met niemand communiceer.