Moderne debutant

Ja, het ziet er goed uit, op het moment. Heel goed. Het moet raar lopen wil het nog mislukken. Gisteren heb ik nog een paar recensenten gebeld, een follow-up-telefoontje. Eerder had ik ze al gesproken, om ze warm te maken. Gisteren weer even opgefrist. Zodat ze mijn naam onthouden.

Lijntjes uitgegooid ook naar de redacties van Barend & Van Dorp, Sonja, Paul de Leeuw. Ik weet nu wat ze in de herfst van 2001 aan onderwerpen hebben. Het is dan vooral gender wat de klok slaat. Hot zijn dan vrouwen die als vrouw geboren zijn, later man werden en nog later toch weer vrouw wilden wezen. En religie, komt ook weer helemaal in de aandacht. Islam, moslimfundamentalisme, katholieke homoseksualiteit.
Met mijn uitgever heb ik besloten dat ik me komend voorjaar laat opereren. En dan over een jaar of tien, als ik aan mijn derde of vierde roman toe ben, nog een keer. Maar eerst mijn geslachtsverandering. Lijkt me wel spannend. Als ik straks uit de narcose bijkom, kondig ik mijn bekering tot de islam aan. Dat zit wel goed, qua pr.
De perfecte foto is er ook. Waren vier sessies voor nodig, dat wel, maar dan heb je ook wel wat. De beste fotografen natuurlijk.
Mijn uitgever betaalt alles. Misschien. Nou ja, ik moet het nog even afregelen, maar het zit er dik in. In elk geval de helft van de kosten, of een deel.
Heel belangrijk vind ik ook mijn pseudoniem. Lang over nagedacht, maar ik heb het nu. Perfect! Altijd twee lettergrepen nemen, met de goede klemtoon. En ik heb goed gekeken in de boekwinkel: de meeste schrijvers staan bij de B. Denk maar na: Willem Brakman, Benno Barnard, Jeroen Brouwers, Anna Blaman, Samuel Beckett, Arnon Brunberg.
Niet aan iedereen heb ik iets gehad, hoor. Ik ging een keer praten met een meneer die in de krant over literatuur schreef. Voor mijn plenning, begrijp je? Ik wilde weten met wat voor boek ik het best kon debuteren. Wat willen uitgevers het liefst? vroeg ik.
Toch een logische vraag. Je moet nooit de markt veronachtzamen. Wil zo'n uitgever op dat moment het liefst proza of poëzie? En wat voor proza dan? Een autobiografische bekentenisroman? Fors historisch over een zeventiende-eeuwse boot? Of liever verhalen met veel seks. Seks is altijd goed, overigens. Ik hou er niet zo van, maar dat schrijf ik er wel in.
Die man die zei alleen maar: wat wil je schrijven? Wat wil jij? Welk verhaal moet je vertellen? Ha ha! Alsof ik iets moet! Daar gaat het toch helemaal niet om? Ik wil gewoon een boek. En ik wil dat iedereen het koopt. En dat ik op tv kom. En op de radio. Ik wil dat mijn moeder van me houdt.
Zo, dan ga ik nu beginnen. Met schrijven. Een titel heb ik al. Bijna. Een werktitel. Hoe het verder moet weet ik niet precies. Daar heeft mijn uitgever wel verstand van, van verhaallijnen en wat ik wil vertellen. De rest laten we aan de markt over.
Het is geweldig om schrijver te zijn. Alleen dat schrijven, dat vind ik zo verdomd moeilijk.