Gastcolumn

Moebarak zet de tegenaanval in

Dagelijks veroordelen populaire artiesten en voetballers op de Egyptische staatszenders de protesten tegen het regime. ‘We worden met leugens vergiftigd’, schrijft de Egyptische Abeer Soliman.

WIE IN DEZE beslissende periode in de Egyptische geschiedenis naar een door de staat of de zakenwereld gefinancierde televisiezender kijkt, zal zonder twijfel afkeer en woede voelen bij het zien van de hordes opstandige jongeren op het Tahrir-plein die het aftreden van de onfeilbare president Mohammed Hosni Moebarak eisen. Moebarak, de man die dertig jaar van zijn leven heeft opgeofferd in dienst van het Egyptische volk, de dappere held die in de oorlog van 1973 verantwoordelijk was voor de eerste luchtaanval en ontelbare andere militaire successen. In de nieuwsuitzendingen en praatprogramma’s worden we opgeroepen om onze president luidkeels te steunen, nadat hij in aanvaring is gekomen met een kleine, ondankbare minderheid zonder verantwoordelijkheidsgevoel. We horen hoe mensen van uiteenlopende leeftijden de onberekenbare, onbezonnen jongeren op het Tahrir-plein oproepen om hun positie op te geven. We horen gasten in praatprogramma’s huilend getuigen van hun liefde voor onze geweldige president. Zit er dan niemand bij die programma’s die tegen het regime is? Leven ze allemaal in weelde en rijkdom? Hebben ze allemaal hoger onderwijs gevolgd? Heeft niemand van hen iets te klagen over de slechte toestand in de ziekenhuizen en de gezondheidszorg? Hoeven ze geen van allen brood van inferieure kwaliteit te eten? Is niemand in hun familie ziek geworden door het gebruik van kankerverwekkende pesticiden en vervuild water dat schadelijk is voor mensen, dieren en wat voor levend organisme dan ook? Ademen ze dan allemaal schone lucht in, die vrij is van afvalstoffen en koolstofmonoxide? Lopen ze allemaal ongestoord over straat zonder beducht te zijn voor mannen in politieauto’s die hen elk moment kunnen oppakken onder verwijzing naar de noodtoestand? Is iedereen Khalid Sa'ied alweer vergeten, de jonge Egyptenaar die in een Alexandrijns internetcafé werd doodgeknuppeld door politieagenten die zich beriepen op de noodwet? Hebben ze dan allemaal fatsoenlijke banen en een wekelijks of maandelijks inkomen dat hen vrijwaart van bedelarij en corruptie? Kunnen ze allemaal in vrede en vrijheid voor hun mening uitkomen? Zijn er dan helemaal geen politieke gevangenen in de Egyptische gevangenissen? Zitten ze allemaal gelukkig en blij in hun huizen, en is dat de reden waarom ze zich blijven vastklampen aan hun geweldige president? Omdat hij ervoor heeft gezorgd dat wij, Egyptenaren, overal ter wereld rondlopen met opgeheven hoofd, trots op ons land, ons onderwijs en onze geliefde civil society?
Helaas maken onze populaire artiesten en voetballers dagelijks hun opwachting op het Egyptische televisiescherm om de acties van de jongeren af te keuren en te veroordelen. Ze hopen dat het Egyptische volk naar hen luistert als ze zich beklagen over de toestand in het land en als ze onze goedhartige president met zijn charmante filmsterrenglimlach een hart onder de riem steken. Wat een primitieve methode om de media te gebruiken om eenvoudige Egyptenaren te hersenspoelen en met leugens te vergiftigen.
Op de kanalen uit de rest van de Arabische wereld, Europa en Amerika, zien we de andere kant van de medaille. Daar kan men de eisen horen van de jongeren die hebben besloten in opstand te komen tegen een corrupt regime. Inmiddels hebben allerlei groepen van verschillende leeftijden, politieke partijen en religieuze gezindten zich bij hen aangesloten en hebben ze zich verenigd onder één vlag: Nee tegen de onderdrukking. Ze staan vreedzaam op het plein, met spandoeken waarop ze hun eisen hebben geformuleerd: het ontslag en het vertrek van de president en zijn corrupte kliek die ons dertig jaar - want zo lang heeft dat corrupte regime geduurd - heeft onderdrukt en tot wanhoop heeft gedreven.
Welk doel heeft Hosni Moebarak, die bijna 83 jaar oud is, voor ogen? Waarom wil hij koste wat het kost aan de macht blijven, al is het maar voor een paar maanden? Is het echt waar dat hij de macht op een vreedzame wijze wil overdragen? Of wil hij voordat hij vertrekt nog een paar rekeningen vereffenen? Is hij ondanks zijn beloften van plan om met behulp van de knokploegen van de Nationale Partij de demonstranten uit te schakelen? Is dat het gedrag van een staatshoofd, of van een bendeleider of beroepsmoordenaar? Waarom zouden we geloof hechten aan de valse belofte dat Moebarak een land dat hij dertig jaar lang heeft geplunderd in zes maanden zal hervormen? Hoe kunnen we iemand vertrouwen die de poorten van de gevangenissen heeft opengegooid en duizenden criminelen heeft vrijgelaten om de Egyptische straten te terroriseren? Moeten we onze ogen sluiten voor een schurkenstaat, die gedurende de afgelopen dagen met grote vakkundigheid door Moebarak is opgebouwd? Bestaat er een andere verklaring voor het inzetten van traangasgranaten, rubber kogels, explosieven, scherpschutters en knokploegen dan dat een dictator is getroffen door een aanval van paniek toen het volk dat hij gedurende drie decennia heeft onderdrukt eindelijk zijn stem begon te verheffen? De tegenaanval wordt aangevoerd door de Egyptische televisie en haar bazen, die het regime van Moebarak steunen. Ze zijn met paarden, kamelen en ezels de straat opgegaan en hebben leuzen geroepen, in naam van de grote leider. Ze hebben met machinegeweren het plein bestormd, met het doel de bezetters te verdrijven. Door toedoen van een handvol gehersenspoelde Egyptenaren zijn onder de jonge demonstranten tientallen doden en honderden gewonden gevallen. Maar ook Moebarak is van zijn voetstuk gevallen, want een aantal van zijn aanhangers werd betrapt met een partijkaart op zak, en documenten waaruit bleek dat ze geheime agenten in burger waren.
Moebarak haat het Egyptische volk. Hij heeft hun waardigheid vertrapt en hun rijkdommen gestolen. Hij heeft oprechte, integere demonstranten het recht ontnomen om hun eerdere leuze, ‘het volk wil de val van de president’, te herhalen. In plaats daarvan zijn ze nu gedwongen om 'het volk wil de val van de moordenaar’ en 'het volk wil de berechting van de moordenaar’ te scanderen.
Wilt u meer misleidende berichten horen? Volg dan uitsluitend het nieuws op de Egyptische televisie.


Abeer Soliman is een Egyptische schrijfster en woordvoerster van het Arabische Netwerk voor Mensenrechteninformatie.
Vertaling Djûke Poppinga