Moet labour blij zijn met murdoch?

Het ging maar om enkele woorden. Tegen Der Spiegel zei Rupert Murdoch, de mondiale mediamagnaat, dat hij zich kon voorstellen Labour te zullen gaan steunen. Maar over die paar woorden schreef The Economist deze week: ‘Ze moeten John Major op zijn vakantieverblijf uit zijn ligstoel hebben doen vallen.’

Binnen de Labourparty is men er nog steeds van overtuigd dat John Major twee jaar geleden de parlementsverkiezingen won dank zij steun van de Murdoch-pers: het massablad The Sun en Times, Sunday Times, Today. En een ommezwaai van al deze kranten richting Labour zou het nekschot voor de impopulaire Major kunnen betekenen.
Kan een ommezwaai van Murdoch worden veroorzaakt door verandering van politiek inzicht?
Natuurlijk niet. The Economist legt uit wat Murdoch wel zou kunnen motiveren. Labour speelt al lang met de gedachte via wetgeving de mediamacht van figuren als Murdoch te breken. Alhoewel: de scherpe kantjes zijn van die gedachten alweer afgeslepen. En wetgeving tegen Murdoch indien Murdoch zou besluiten Labour te steunen, zou neerkomen op het slachten van de befaamde kip.
Maar liberale democratieen zijn weer eens geconfronteerd met het probleem van de mediadictatoren. Berlusconi, minder kolossaal dan Murdoch, maar niet minder gevaarlijk, heeft al aangetoond hoe makkelijk het is voor de mediadictator om politieke macht te veroveren. Daarover zei Murdoch (1931 geboren): ‘Daar ben ik te oud voor.’ Maar als hij eens niet te oud was…
Hij heeft grote bewondering voor een dictator als Lee Kan Joe van Singapore. Zie de schone straten aldaar. Geen drugs. En dat kauwen op gum op straat een lijfstraf kan opleveren - nu ja. Mensen in Aziatische landen, oordeelt Murdoch - die China bestookt via satellietzenders - hebben meer behoefte aan een lekvrij dak boven hun hoofd dan aan stemrecht.
Lange tijd heeft Murdoch volgehouden dat zijn knechten vrij zijn in hun opinievorming. Dat is ook zo. Tot de commerciele belangen in gevaar komen. In Duitsland, dat hij nu probeert te bezetten (er gaan geruchten dat hij zijn oog heeft laten vallen op het hele Springer-concern) kan hij uiteraard minder makkelijk a la minute ingrijpen. Hij kent geen Duits. Maar vele keren al is hij in hemdsmouwen binnengestormd op de redacties van zijn Londense loten.
Is er verweer? Zelfs dictaturen weten met de info-stortbuien uit de stratosfeer geen raad. Luister- of kijkverboden zouden het genieten van de verboden vruchten alleen maar interessanter maken. De democratieen met echte persvrijheid in de basisstructuur zijn uiteraard nog machtelozer dan de dictaturen.
Een medestrijder tegen het Murdochisme is IJzeren Hein. Berlusconi’s, Murdochs en Maxwells hebben geen opvolgers. Hun onder schulden kromgebogen imperia vallen na hun verscheiden - zie Maxwell - makkelijk uiteen. Maar de dood is geen vriend om erg lang op te vertrouwen.
En persvrijheid is een relatief begrip. De Murdoch-media zijn verre van vrij. De macht van de mediamagnaten begint te lijken op een strop rond de nek van de persvrijheid en daarmee van de democratie.