Mond dicht, hongerstaking

Bogotá – Gejuich stijgt op uit een tentenkamp tegenover de Amerikaanse ambassade in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. ‘Onze allereerste gouden medaille ooit!’ roept de opgetogen Jorge Parra, een 38-jarige voormalige fabrieksarbeider van Colmotores, de Colombiaanse assemblagefabriek van autofabrikant General Motors.

Mariana Pajon heeft zojuist goud gewonnen tijdens haar olympische bmx-wedstrijd in Londen. Parra steekt glimlachend een sigaret op. Geluksmomenten als deze zijn zeldzaam in het tentenkamp waar Parra al meer dan een jaar woont. En het opsteken van de sigaret gaat moeizaam. De ex-fabrieksarbeider heeft zijn mond negen dagen eerder laten dichtnaaien. Parra en met hem zes anderen zijn wanhopig. De mannen zijn een hongerstaking begonnen tegen hun voormalige werkgever. ‘General Motors heeft ons ontslagen omdat we een vakbond hebben opgericht voor medewerkers van Colmotores met een bedrijfsziekte’, vertelt de vader van drie kinderen. De op krukken lopende man is moeilijk te verstaan; met zijn dichtgenaaide mond kan Parra alleen mompelen. Zijn collega Manuel Ospina ondersteunt hem. ‘Ik heb zes jaar zonder problemen voor Colmotores gewerkt tot ik op een dag met een zwaar auto-onderdeel van de trap viel’, vertelt Ospina: ‘Sindsdien kreeg ik steeds meer last van mijn rug. Daarna ben ik ontslagen.’

Parra en Ospina richtten Asocetrol op, een vakbond van mensen met gezondheids­problemen, opgelopen tijdens hun werk voor Colmotores. Inmiddels heeft Asocetrol 68 leden en dat wordt de mannen niet in dank afgenomen. Colombia is het gevaarlijkste land ter wereld voor vakbondsleden. Sinds 1990 werden meer dan 2800 van hen vermoord; de moordpartijen worden praktisch nooit opgehelderd. Ook Parra en Ospina werden al meermalen bedreigd. De de erkenning van bedrijfsziektes is in Colombia bovendien moeilijk te bereiken omdat inspectiediensten vaak door de bedrijfsleiding zijn ‘gekocht’.

Ospina, Parra en de andere mannen strijden nu al een jaar lang in hun kampement voor erkenning van hun ziektes, tegen hun ontslag en voor compensatie van hun misgelopen loon. Tot dusverre zonder resultaat, volgens Parra. ‘Daarom zijn we na een jaar vergeefse actie nu met een hongerstaking begonnen. Eergisteren was er een vijfde bemiddelingspoging tussen Asocetrol, de internationale arbeidsorganisatie ilo en General Motors, maar GM is uit het overleg weggelopen. We hebben inmiddels alles verloren: ons werk, onze huizen, ons spaargeld. Het schijnt dat we met het vocht dat we ­innemen zo’n zestig dagen kunnen overleven. We gaan door tot het eind.’