Money mark, niet tot uw dienst

Money Mark was toetsenist van de Beastie Boys. In zijn eentje maakte hij ‘Marks Keyboard Repair Album’, easy tune op triphop-deun. Afgelopen woensdag speelde hij zijn nieuwe plaat ‘Push the Button’ voor in de Amsterdamse Melkweg. En hij dolde zijn fans. ..LE In de Melkweg staan ze al een uur te dralen en hip te wezen. Opzichtig niet naar elkaar kijken maar ondertussen toch. Jongens en evenveel meisjes dit keer - want geen gitaarbandje. Ze wachten op Mark Ramos-Nishita, aka Money Mark, ex-toetsenist van de Beastie Boys.

Als hij eindelijk opkomt, zet hij zich gelijk achter zijn hammondorgeltje en begint een wel heel swingend nummer. EÇn hand aan de toetsen, de ander triomfantelijk in de lucht en iedereen wiegt mee. De groove is daar. Hoofdmoot vormt het tweespan toetsenist en de scratchende dj Eric Yick-Keun.
Weer krekels. Voor het hammondorgel komt in rode lettertjes een tekst voorbijrollen. Over het meest ritmische aller dieren: de krekel. Wisten wij al dat de krekel ook als thermometer dienst kan doen? Luister hoe vaak het diertje zich binnen vijftien seconden laat horen. Tel daar veertig bij op en je hebt het aantal graden Fahrenheit. Feitje.
Langzaam begint de zaal te koken. Dit zou wel eens een uniek concert kunnen worden. Een trendsettende gebeurtenis.
Soms doet de muziek denken aan de soul van de echt slechte films uit de jaren zeventig, die van voor de uitvinding van de disco. Maar Money Mark heeft dieper gegraven. Hij grijpt terug op de groove-muziek, de mengeling van jazz en soul, gespeeld op een percussief of bassend orgel, dat eind jaren zestig nogal hip was en werd bespeeld door bijvoorbeeld de legendarische Booker T. Of Richard Groove Holmes, Brother Jack McDuff, Billy Larkin en Jimmy Smith. Omarmd door jazz dance en acidjazz-deejays kun je ze nog horen op groove parties in Oostende. En natuurlijk bij de leukste deejays van Nederland: de Easy Aloha’s.
Ho, stop. Money Mark staat op, hangt een gitaar om en begint een simpel surfpopachtig liedje te spelen. Gemor onder het publiek. HŠ bah, een gitaar. ‘Zullen we bier gaan gooien?’ roept een jongen.
Weer stopt Money Mark. 'This is shit’, roept hij midden in het gitaarliedje, 'Let’s make some groove.’ Hij duikt achter z'n hammondorgeltje en binnen tien seconden staat de zaal zich naar God te swingen. Zint dat de orgelkunstenaar beter? Nee hoor. Zodra hij de zaal weer voor zich heeft gewonnen, springt Money Mark op en hangt doodleuk de gitaar weer om. Een groot deel van het publiek vindt het maar niks. Maar het is wel iets. De gitaarliedjes worden steeds beter en de orgelstukjes ontaarden in steeds groter chaos.
Money Mark kan een kunstje, hij kan de groove uit de jaren zestig swingend reproduceren en een publiek ermee bedienen. Maar hij is geenszins van plan om braaf achter zijn toetsenbord op te zitten om dat publiek tevreden op en neer te zien huppelen.
Even is hij weg en dan opeens staat hij bij de bar. Hij heeft een merkwaardig apparaat bij zich. Een soort muziekdoos waarmee hij rare elektronische geluiden produceert. Bijvoorbeeld door op een slangetje te blazen. Terug op het podium probeert hij nog een tijdje wat voor godganse herrie er uit de geheimzinnige doos te peuren valt. Hij pakt een microfoon aan het snoer en laat haar voor de doos heen en weer bungelen. Het piept, scheurt en kraakt. De vreemdste geluiden snijden door de lucht. Vreselijk en prachtig tegelijk. Onderwijl druppelt het publiek richting bar en garderobe. Aan hun verwachtingen is niet voldaan. Money Mark is opgestaan tegen zijn publiek.

  • Dawn of The Replicants - One Head, Two Arms, Two Legs. Een beetje een recensentenband, maar fascinerend. In Engeland werden de singles met open armen ontvangen. En nu is er een hele cd. Erg gevarieerd en met de doem van vleermuismuziek uit de jaren tachtig. Niet om voor de lol even op te zetten.
  • Blur - Blustin’ + Dronin’. Ja! Het leukste Britpop-bandje heeft alweer een maand een nieuwe cd. Maar niemand luistert ernaar. Zeker omdat het om oude nummers gaat. Maar die nummers zijn wÇl geheel anders opgenomen in Japan en hebben nu het meest weg van een trance house-mix van popliedjes. Niet leuk voor de oren, wel prettig om snoeihard op te zetten.