Film

MONSTER IN MANHATTAN

FILM Cloverfield

In Cloverfield arriveert een Godzilla-achtig monster in Manhattan op het moment dat een aantal jonge vrienden een feestje in een appartement viert. De kijker ziet de chaos die volgt door de ogen van een van hen, Hud (T.J. Miller), die een digitale camera bij zich heeft. Al vluchtende voor het monster registreert Hud hoe het leger en de luchtmacht het gigantische wezen proberen te bestrijden. En hoe hij samen met zijn vrienden Marlena (Lizzy Caplan), Lily (Jessica Lucas) en Rob (Michael Stahl David) in veiligheid probeert te komen. Maar veiligheid is er niet meer. Nooit meer.



Cinematografische vernieuwing en visuele inventie kun je vaak gewoon om de hoek beleven – in de multiplexbioscoop. Cloverfield, van producent J.J. Abrams, is zo’n film. Hij raakte mij op dezelfde manier als toen ik voor het eerst een film van Quentin Tarantino zag, een regisseur die een directe connectie met de hersenen van de filmkijker lijkt te hebben en speelt met allerlei connotaties en betekenissen die in zijn hoofd verstopt zitten. Om een idee te geven: Abrams, producent van de magistrale televisieserie Lost, werkt ook aan een Star Trek-_film, gebaseerd op de serie uit de jaren zestig. Het oude _Trek, dat van Captain Kirk. Op het net verscheen een trailer. Wie erop klikt, ziet krasserige YouTube-beelden van een ruimteschip in aanbouw. Het is de Enterprise. Maar dan, een stem die kraakt en gromt en zegt: ‘Space, the final frontier.’ Einde. De stem is niet van Kirk maar van zijn vriend, de Vulcan. Kippenvel. Dat bedoel ik: directe connectie met de hersenen.

Cloverfield is een genrefilm, zij het een met een unieke beeldtaal. Enerzijds zijn er de conventies van de klassieke monsterfilm, de tienerdramaserie, bijvoorbeeld Beverly Hills 90210, en de zogeheten found footage-_film. Anderzijds is er de visuele stijl van YouTube en de Britse cctv en de zoveel-megapixel-gsm-camera. Deze laatste twee zijn vooral bekend door de beelden van terroristische aanslagen in Madrid en Londen en die van 11 september, waar _Cloverfield direct aan refereert. Zo is er bijvoorbeeld een scène waarin de vluchtende vrienden halsoverkop een winkel in rennen en dan snikkend van angst zien hoe een stofwolk voorbij zweeft, stil en dreigend, prachtig op een perverse manier. Exact dezelfde scène was na 11 september dagenlang op cnn te zien en daarna op zenders over de hele wereld. Deze sequentie – je wordt er koud van als je haar ziet in Cloverfield, een fictiefilm die onmogelijk fictie kan zijn, zo echt komt hij over.

Cloverfield draait nu in de bioscoop