Moord

Het nieuws dat Rabin vermoord is, speelde sinds zaterdagavond een rol in mijn gedachten. Mijn primaire reactie nadat ik gehoord had wie de dader is, was (naar later bleek bij veel van mijn vrienden ook): gelukkig, een extreem- orthodoxe jood en geen Palestijn.

De vergelding op het Palestijnse volk zou ongetwijfeld enorm geweest zijn.
Hoe is het toch zover gekomen dat fundamentalisten uit welke godsdienstige hoek dan ook ervan overtuigd zijn dat zij de enigen zijn die zo gelijk hebben dat moorden gerechtvaardigd is. Het is een gruwelijke ontwikkeling die in vele landen op dit moment tot een primitief slachten en verminken leidt.
Dat extreem-orthodoxe joden juichen omdat Rabin door een van hen vermoord is, is schrijnend. Moord mag niet, het vredesproces zal doorgaan, de aandacht van de autoriteiten zal zich richten tegen de gedragingen van de fundamentalisten. Dat er in elke maatschappij mensen leven die zich niet in de hand kunnen houden weten we, maar daar om juichen is weer iets anders.
Zo'n actualiteit toont weer eens aan hoe erg het is om ingeblikte programma’s te hebben en gewoon uit te zenden alsof er niets aan de hand is. Dat wij op dit moment een leuk kabinet vol aardige, open ministers hebben, is prettig. Maar dat die op zondagavond over onbenullige vraagjes zitten te kouten, om elkaar zitten te lachen, knipogen, lol hebben, onder leiding van iemand die voornamelijk naar de kapper moet, dat kan niet vlak na zo'n moord. De uitzending had niet door moeten gaan en had vervangen moeten worden door een actuele terzake kundige discussie.
Pijnlijk vond ik het geheel.